Review

Het 'Alles gebeurt vandaag' van David Byrne

David Byrne, wo 24/3, Vredenburg Leidsche Rijn, Utrecht. Cd: David Byrne & Brian Eno – Everything that happens will happen today (Todomundo/ Bertus).

Een 56-jarige zanger in tutu, dansers die met een stratocaster-gitaar de fraaiste figuren uitvoerden, opwindende muziek waarop de tijd geen vat had gekregen: David Byrne bezorgde het uitverkochte Vredenburg woensdag een memorabele avond met zijn beste concert sinds het opdoeken van The Talking Heads in 1991.

Met die band drukte de Amerikaanse popartiest vanaf 1975 zijn stempel op de new wave. Het bleek al spoedig een te nauw keurslijf voor de omnivore kunstenaar die zich sindsdien in broedplaats New York ontpopte tussen verwante artiesten als Patti Smith, Laurie Anderson en Glenn Branca. Hij componeerde voor film (’The Last Emperor’), dans (van Twyla Tharpe) en theater (van Wim Vandekeybus). Op zijn eigen Luacabop-label bracht hij albums uit met muziek uit Brazilië, Cuba en Frankrijk.

Maar Byrne’s drang om grenzen te verleggen kwam het scherpst naar voren met ’My life in the bush of ghosts’ uit 1981. Een cruciaal popalbum waarop hij met Brian Eno als eerste een geslaagde synthese maakte tussen wereldmuziek-samples en westerse pop. Vorig jaar zette het duo die samenwerking na bijna drie decennia voort in ’Everything that happens will happen today’; minder baanbrekend, maar wel de aanleiding voor deze wereldtournee.

Ook al ontbrak Brian Eno in Vredenburg, het concert was er niet minder om. Tussen de opening ’Strange overtones’ en de finale met het pastorale ’Everything that happens’, beide van de nieuwe plaat, putte Byrne vooral uit zijn Talking Heads-periode. Het strak spelende kwintet, het driekoppigE achtergrondkoor en de drie dansers waren net als hun frontman geheel in hagelwit uitgedost. Daardoor voegden de lichtprojecties een extra dimensie toe. De dansers van het vermaarde La La Human Steps, elastisch en omnipresent, sprongen acrobatisch over Byrne heen, sloten een nummer af met een gewaagde sliding of zongen opeens mee als achtergrondkoor. Byrne’s zang, altijd meer wringend dan swingend, paste wonderwel op de ritmisch complexe patronen, variërend van funk tot afro en van rock tot latin.

Vanaf ’Crosseyed and painless’ sprong het publiek uit de stoelen, ook ’Once in a lifetime’ en de Al Green cover ’Take me to the river’ klonken kersvers en springlevend. Toen de hele groep tijdens ’Burning down the house’ in tutu verscheen was het pandemonium compleet en transformeerde de kille ambiance van dit Leidsche Rijn-onderkomen tot een ouderwetse new wave-club. Inderdaad: Everything that happens will happen today.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden