Opinie

Hel en verdoemenis in wonderschone daglichten

’Hell’ door Emio Greco|PC. Choreografie en regie: Emio Greco en Pieter C. Scholten. Vanaf september tournee. www.emiogreco.nl

Al bij binnenkomst pakken vijf dansers uitbundig uit in een smakelijke poseerdrift van show/musicaldans. Op nummers als het funky ’Pink Cadillac’ of de Latino swing van ’Hey Mambo’ verliezen ze zich in dansen à la Britney Spears, schudden ze hun ’booties’ zoals J-Lo in haar clips. Er wordt ijverig geplaybackt; het publiek joelt mee als een nieuw nummer en groepsdans wordt ingezet.

Elke danser heeft zo zijn eigen excellerende ’momentje’, toch verschuift de aandacht naar danser/choreograaf Emio Greco die achter alle lege entertainmentglitter als een duistere opperpriester over het speelvlak schrijdt.

Emio Greco, met zwarte pruik en baard, is de aanjager en mysterieuze Faust-figuur in ’Hell’, de nieuwste productie van het succesvolle en inmiddels internationaal vermaarde dansgezelschap Emio Greco|PC. In een inktzwarte verkenning plaatsen Emio Greco en artistieke partner Peter C. Scholten het begrip hel en verdoemenis vol cultuurhistorische verwijzingen letterlijk in vele soorten daglichten.

Het discofeestje bij aanvang verandert na een abrupt geplaatste lichtwisseling in het voorportaal van de Hades, waardoor de dansers een voor een de hellepoort komen binnengewandeld; hier een met theaterlichtjes omlijste deuropening, geflankeerd door een levensboom waar in ultieme verdorring alle bladeren van zijn afgevallen.

Sidderingen golven door de lichamen, de Greco-specifieke animaal uitschietende maar altijd cerebrale ’kronkelingen’, worden in een herhalende voortgaande ’flow’ versneden met puntig geplaatste voeten en klassieke posen. Ondanks alle rust waarin een sigaretje wordt opgestoken, ademt dit samenzijn een en al benauwende dreiging. Het leven dat zich ontrolt maar nergens naartoe zal leiden, een existentiële hel zoals die in de literatuur door Camus, Sartre of Beckett wordt beschreven.

In grof gemonteerde scènes worden we voortgejakkerd als in Dante’s ’Inferno’ terwijl een zoeklicht de zaal aftast. Een solo van een kale danseres, door Greco sardonisch tussen haar benen geschopt, een gedeconstrueerde tango waarbij Greco satanisch leidt. Een naakt uitgevoerde groepsdans op Beethovens ’Vijfde Symfonie’ roept associaties op met allerhande uitingen van het noodlot uit de kunstgeschiedenis, de directe lijfelijkheid even aangrijpend als afstandelijk in felle bewegingsstreken opgeschilderd.

De dansers, onder wie een zichzelf wederom overtreffende Ty Boomershine, zijn ronduit fenomenaal. In al hun individuele eigenheid vormen ze samen een hecht maar desolaat ensemble dat zich ophoudt in een continue spanning van torsen en lijden, wachten en ondergaan. Greco’s en Scholtens hel is beklemmend wonderschoon.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden