Column

Heesto San terug in Japan: 'Ze vluchten. Gênant'

Literair verslag van schrijver Detlev van Heest (1956) over zijn reis door Japan na de kernramp. Japan is het land waar hij twaalf jaar woonde. Bij Uitgeverij Van Oorschot verscheen vorig jaar zijn superrealistische roman 'De verzopen katten en de Hollander' over zijn buurtgenoten in Tokio. Er doorheen speelt het verhaal van het desintegrerend huwelijk van de schrijver.Het boek werd genomineerd voor de Anton Wachterprijs en de Libris Literatuurprijs. De roman 'Pleun' boekstaaft het vervolg, beginnend bij zijn verhuizing naar Nieuw-Zeeland.Van Heest (1956) studeerde geschiedenis, werkte als journalist, onder andere voor deze krant, in Den Haag, Brussel en Tokio en als keuterboer en knecht in Nieuw-Zeeland.Jaap Goedegebuure en Jann Ruyters noemden beide boeken in deze krant als beste romans van 2010. Het werk van Van Heest wordt wel vergeleken met dat van zijn zielsverwant J.J. Voskuil, met wie hij bevriend was en lang correspondeerde.In 2007 keerde Detlev van Heest terug naar Amsterdam. Sindsdien verdient hij de kost als parkeercontroleur in Hilversum.

ZE VLUCHTEN. GÊNANT


Een aantal dagen achtereen probeerde ik Heiland te bellen.

"Ja?"

"Met Detlev."

"Wie?"

"Heesto."

"Ah", zei de schrijver niet al te verbaasd.

"Ik maakte me zorgen, grote zorgen om u. Gaat het goed met u? Bent u gezond?"

"Ik was gisteren bij meneer Brokken. We hadden het nog over u."

"U moet hem en zijn echtgenote maar de hartelijke groeten doen van mij."

"Zal ik doen."

"Gaat het goed met u? Japan is heel de tijd in het nieuws. Gunma is niet ver van Fukushima, maar net iets meer dan honderd kilometer."

"Het gaat wel goed." Hij klonk als vanouds.

"Morgen vlieg ik naar Tokio. Ik hoop u binnenkort te ontmoeten."

"Maar het lijkt hier wel oorlog. De elektrische treinen rijden niet naar Gunma. We hebben maar drie uur stroom per dag. Tatebayashi is verduisterd. In het weekeinde krijgen we helemaal geen stroom. De huisvrouwen staan hier van 's ochtends vroeg af in lange rijen voor de supermarkten. Er is schaarste. Benzine is haast niet meer te krijgen. U kunt beter niet komen."

"Ik kom."

"De meeste in Japan woonachtige buitenlanders zijn vertrokken. Bij de Amerikanen is een ware uittocht aan de gang, zelfs bij de hier gestationeerde militairen."

"Ze vluchten. Ik vind dat gênant. Ik vlucht ook. Ik vlucht terug naar mijn land, naar Japan", zei ik.

"Ik geloof dat ik u begrijp. Maar u kunt beter niet komen. De situatie in Fukushima is erg gevaarlijk. We mogen geen voedsel van onze akkers meer eten. Ze hebben het over allerlei successen in de koeling van die reactoren, maar een meltdown is niet uit te sluiten. En als dat gebeurt, zijn we nog niet jarig. U kunt beter niet komen", herhaalde hij.

"Ik zal u bellen. Hebt u iets nodig? Kan ik iets uit Nederland voor u meebrengen?"

"Nee, ik heb niets nodig. Hier is alles wat ik nodig heb."

Ik lachte. "Maar u zei net dat het wel oorlog lijkt, met al die schaarste en de rijen voor de winkels."

"Ik heb alles. Ik heb gehamsterd. Bovendien heb ik vrijwel niets nodig."

"Alleen sake", begreep ik.

"Daarvan heb ik voldoende in huis."

"Goed, ik bel u. Ik wil u graag opzoeken."

"Maar Tatebayashi is haast niet te bereiken."

"Desnoods te voet."

"Op de fiets, dat zou nog wel kunnen, hoewel de wegen verstopt zijn met auto's omdat de treinen niet rijden."

"Alleen moet ik dan een paar griezelige bruggen over."

"U durft geen bruggen over", herinnerde hij zich. "Zou u die niet met de fiets kunnen bedwingen?"

"Misschien. Hoe is het met het schrijven?"

"Hoe bedoelt u?"

"Schrijven als in schrijven."

"Ah, schrijven. Ik schrijf, elke dag. Op het ogenblik weer palindromen." Onlangs publiceerde Heiland een boek vol Japanse palindromen.

"Mijn Japans is erg achteruitgegaan. Ik gebruik het zelden meer."

"Ik kan u begrijpen."

"Dus ik bel."

"Ja."

Even later verwittigde ik mijn tante in Hamburg, nadat ze me deelgenoot had gemaakt van de noodzaak haar gazonnetje te verticuteren.

"Ach du lieber Gott!" Ze hapte naar adem. "Und was ist mit deinen Kätzchen?"

Die zouden goed verzorgd worden, verzekerde ik.

"Aber geh bloß nicht in die Nähe der Kernkraftwerke!"

Detlev van Heest

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden