Tv-column

Heerlijk, dat kleppen en appen over het Songfestival

Visuele trucs bij Russische Sergey Lazarev.

We zitten er weer klaar voor vanavond, met de Bosjes. Nog één keer kijken naar de lichtbol en het pianootje van Duncan Laurence, dat niets afdoet aan zijn grandioze liedje. 

Vroeger thuis keken we het Eurovisie Songfestival altijd samen op de bank. Urenlange sessies met soms tenenkrommende liedjes. Bijgedachten over waar Moldavië ligt, of hoe abominabel de uitspraak van het Engels soms is.

Sommige mensen vinden het een énig spektakel, zei Gerard Joling van zichzelf bij ‘Pauw’ donderdag. Al was het wel een enorm nichtenspektakel geworden, zei hij. Ach, geen commentaar van de Bosjes. Wij zaten altijd al met thee en koekjes klaar om lekker te mopperen op onverstaanbare kermisattracties of pompeuze acts uit landen met dubieuze regimes. Een beetje zoals de Van Rossems doen, met een goeie frons erbij. Maar we keken wél. Van wegzappen was geen sprake, al waren nevenactiviteiten geoorloofd.

Donderdag zaten man T en ik dus naar de tweede halve finale te kijken, 200 kilometer zuidelijker zaten vader W en zijn vrouw R klaar. We hadden een straalverbinding via een WhatsApp-groep die snedig commentaar bewaarde, bijna leuker dan dat van Cornald Maas en Jan Smit. 

W: “Ierland kan niet zingen”. (Die blonde meid op haar retro-bar.)

R: “Alleen vol te houden als je toch wil tekenen, strijken of de was vouwen. Ik stel voor: maak er radio van, valt al dat semi-kunstzinnige en aanstellerige gedoe op het podium weg. Hoef je alleen nog te luisteren en daar gaat het toch om”.

De zandkunstenaar-act van Moldavië.

Hommeles

Ah, interessant. In dat licht kan onze Duncan zo op de radio. Visueel is zijn optreden een meditatie, tussen de ontploffingen vol vuur, bliksem en ander natuurgeweld. Finale-concurrent John Lundvik van Zweden hield het ook rustig, al spatten zijn vier gospelzangeressen op eigen kracht van het podium. 

Maar bij de Russische inzending was het weer hommeles. Van achter een douchedeur met druppels stiet Sergey Lazarev zijn lange noten uit. Hij reikte, via hologrammen minstens acht keer vermenigvuldigd, naar de elektrisch geladen lucht. Volgens Gerard Joling keek hij te agressief. Hij leek wel de twijfels te willen overschreeuwen waarom Rusland überhaupt meedoet aan een Eurovisie Songfestival.

Fysiek hoogtepunt: de arm van Duncan Laurence.

Kijk, Israël en Australië liggen ook niet in Europa, maar die hebben hun visie nog op Europa gericht. Turkije stapte er na 2014 uit, toen het Erdogan-gebied de overwinning van drag queen Conchita Wurst (Oostenrijk) niet kon verkroppen. Rusland mag van de Bosjes ook de eer aan zichzelf houden. “Geen Europa en te veel trollen”, schrijft R.

Noorwegen was ook voer voor druk app-verkeer. T: “Die vent is echt eng. En die SM-juf”. W: “Die rookwolken ook”. R kreeg wel weer energie van het folkloristische gejammer van KEiiNO. Het staat gek genoeg in de finale. ‘Shut up about it’, tenslotte.

Chingiz van Azerbeidzjan rolt zijn biceps.

Zanger Chingiz van Azerbeidzjan verdeelde de Bosjes danig. De Amsterdamse delegatie kreeg wel zin in dansen, de zuidelijke tak bleef haken bij de robotarmen. “Komt die man uit een 3D-printer?” R voegt toe: “Zijn we bijna klaar? Dit is mega-erg.” Zo hebben we met z’n allen lekker het hart gelucht en een glimp van een breed Europa gekregen. Vanavond weer!

Vier keer per week schrijven tv-recensenten Renate van der Bas en Maaike Bos in deze wisselcolumn over wat hen opviel op televisie.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden