Filmrecensie Weldi

Hebben Tunesiërs een alternatief voor klein en onopvallend bestaan?

Het leven van de Tunesische Riadh en zijn vrouw Nazli draait volledig om hun zoon Sami, die zich voorbereidt op zijn eindexamen.

Weldi
Regie: Mohamed Ben Attia
Met Mohamed Dhrif, Monna Mejri en Zakaria Ben Ayed
★★★☆☆

“Een baan en een gezin zijn niet meer genoeg. Ze willen zich belangrijk voelen, en daarvoor sterven.” Het zijn de woorden van een oude Turkse man die de Tunesische Riadh ergens bij de Turks-Syrische grens ontmoet. Riadh is op zoek naar zijn 19-jarige zoon Sami die plots als jihadstrijder naar Syrië is vertrokken. Een gewone schooljongen uit een gewoon gezin. En opeens was hij weg.

De Tunesische regisseur Mohamed Ben Attia, die drie jaar geleden fantastisch debuteerde met 'Hedi', een film over prerevolutionair Tunesië waarin een jonge slaapwandelaar langzaam uit zijn sluimer ontwaakt, ontfermt zich in zijn tweede film 'Weldi' (te vertalen als 'lieve zoon') over een van de grote thema's van deze tijd.

Uitgerekend Tunesië, het enige land in de regio waar na de revolutie van 2011 een redelijk werkende democratie kwam, werd hofleverancier van IS. Duizenden jonge Tunesiërs reisden af naar Syrië, en evenveel families gingen eraan kapot.

Klein appartementje

Weldi toont zo’n familie. Vader Riadh werkt als kraanmachinist in de haven van Tunis en moeder Nazli is lerares. Met hun enige zoon Sami, die voor het eindexamen zit, bewonen ze een klein appartementje. Samen kunnen ze net rondkomen. Mohamed Ben Attia tekent met veel liefde en aandacht kleine, onopvallende levens waarin de zorg voor de zoon voorop staat.

Vader en moeder hopen dat hij een fijne baan vindt, trouwt en kinderen krijgt. Maar het is de vraag of hun zoon daar hetzelfde over denkt. Hij is stil en bleek en lijdt aan migraine-aanvallen. Vanuit zijn gezichtspunt zouden de hoge spijlen van het balkon waar zijn vader piepkleine plantjes houdt, ook een gevangenis kunnen zijn.

Evenals ‘Le jeune Ahmed' van de gebroeders Dardenne, die als Belgische coproducenten optraden, is Weldi geen film waarin naar een enkele verklaring voor radicalisering wordt gezocht. Daarvoor zijn de profielen van Syriëgangers te divers. In plaats daarvan kruipt de film in het hoofd van de vader die zijn gezin uit elkaar ziet vallen en zijn geliefde zoon gaat zoeken. 

Onderweg van Tunesië naar Turkije wordt de film filosofischer. Wat betekent geluk precies? En - een behoorlijk confronterende vraag - is er in een land als Tunesië een alternatief voor jonge mannen die reiken naar iets anders dan een klein, onopvallend bestaan?

Lees ook:

‘Le jeune Ahmed’ raakt je op wonderlijke wijze

De Belgische filmende broers Dardenne voegen aan hun indrukwekkende reeks sociaal geëngageerde verhalen een film toe die je op wonderlijke wijze raakt. Je gaat van Ahmed houden én hij drijft je tot wanhoop.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden