Review

Harry Potter ouder; schutterigheid van Hugh Grant sluipt binnen.

Arme Harry Potter, steeds zwaardere verantwoordelijkheden, steeds meer alleen. Uit de in 2000 verschenen roman was het al bekend: Harry, veertien nu, is een puber en met de puberteit komt de onzekerheid, ook als je over magie beschikt.

Een gouden zet is het daarom dat deze vierde Harry Potter-film ('Harry Potter and The Goblet of Fire') door een Britse regisseur is geregisseerd: Mike Newell, bekend van 'Four Weddings and a Funeral'. Kijk, daar sluipt de schutterigheid van de grote Hugh Grant in de kleine Harry Potter: die iets kromme korte benen, die schielijke blikken, het stuntelige dralen.

Het geeft Harry een charme die je eerder nog niet in acteur Daniel Radcliffe had bevroed. Een stuk kleiner dan zijn tegenspelers oogt Harry/Radcliffe trouwens in deze vierde film, magisch in lengte blijven steken terwijl die anderen net een groeispurt doormaakten. Maar ook Emma Watson en Rupert Grint komen goed weg als pubers die niet altijd raad weten met wat ze willen.

Het schoolbal vormt een Assepoester-achtig hoogtepunt in deze visueel weer spectaculaire film: fraaie kostuums, stakerige walsen. Maar het is niet alleen het decor, het is ook de dubbelhartigheid die van de pubergezichten is af te scheppen. Wel willen dansen maar het stoer toch niet doen, of door de verkeerde gevraagd worden. Wat een heerlijke ellende eigenlijk, zo'n schoolbal.

Natuurlijk had een Brit ook de vorige twee films moeten regisseren, en de Amerikanen alleen het eerste deel om de 'special effects' op touw te zetten. Met deze vierde aflevering (kijkadvies boven de twaalf, maar wel in Nederlandse versie in 113 bioscopen) lijkt de Harry Potter-cyclus eindelijk de saaiheid voorbij. Niet langer bestaat de film puur uit een perfecte visuele verbeelding van wat J.K. Rowling heeft verzonnen.

Nog steeds zijn effecten en grime zeer genietbaar: de zwerkbalwedstrijd waarmee de film opent, het meerminnengevecht onder water. Het Toverschooltoernooi biedt ruimte aan de komst van een klas vol hupse Françaises die synchroon de zaal in huppelen voor hun reusachtige lerares uit, en aan een rits Oost-Europees ogende spierbundels die stampen als Russische soldaten.

Bijzondere bijrollen zijn er van Ralph Fiennes als de extreem enge Voldemort (een roze huid die binnenstebuiten schijnt gekeerd, ook de neus aan de binnenkant), van Miranda Richardson als roddelgeile reporter, van Timothy Spall als Voldemorts slaafse hulpje.

Maar meer dan eerder steunt de film nu ook op het zielenleven van de scholieren en hun docenten. De eerste dode valt. Zweinstein is de onschuld voorbij. Dat het zo zou gaan, wist je al, maar dat het toch droevig stemt, is de verdienste van de eerste Engelse Potter-regisseur Mike Newell.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden