Hans Kesting: ‘Het is een fijn gevoel om de schouwburg weer te kunnen openen met dit stuk.’

InterviewHans Kesting

Hans Kesting staat alleen op de planken: ‘Dertig man publiek kan veel geven’

Hans Kesting: ‘Het is een fijn gevoel om de schouwburg weer te kunnen openen met dit stuk.’Beeld Jan Versweyveld

In je eentje voor een gulzig publiek, maximaal dertig mensen, dat eindelijk weer naar het theater kan. Acteur Hans Kesting mag maandag als eerste het toneel weer op. Met een monoloog: dé theatervorm van de coronacrisis.

 Nog nooit in zijn ­leven is Hans Kesting zo goed voorbereid geweest als op de rol die hij vanaf maandag zal spelen. De monoloog ‘Wie heeft mijn vader vermoord’ zou eerst op 1 april in Antwerpen in première­­ gaan. Toen er half maart een lockdown werd afgeroepen, rekende hij op de Amsterdamse première op 7 mei. Nu mag hij eindelijk op 1 juni het podium op.

Al vanaf half februari is hij bezig de ruim tienduizend woorden, 24 à 25 A4’tjes, uit het hoofd te leren. “’s Ochtends maak ik een kop koffie, kruip terug­­ in bed en leer een pagina uit mijn hoofd. Dan laat ik de hond uit en neem al wandelend de tekst nog eens door. Dat herhaal ik in de middag en vlak voor het slapen nog een keer. De volgende dag neem ik zo twee pagina’s door, de derde dag drie, enzovoorts. In maart, toen de repetities zouden beginnen, kende ik de hele tekst. Vanwege het uitstel heb ik het maandenlang moeten herhalen. Nu zitten de woorden er echt heel goed in.”

Dat is maar goed ook, want Kesting staat de komende dagen helemaal alleen op het toneel. Dat Internationaal Theater Amsterdam in deze tijd een monoloog gepland had, komt nu bijzonder goed uit. Hoe minder acteurs en technici samen moeten werken, hoe veiliger het is. Ook voor de maximaal dertig mensen die per avond het exclusieve publiek mogen vormen. Om die reden is de kans groot dat het genre van de monoloog zijn hoogtijdagen gaat beleven in deze coronacrisis. Kesting: “Nu is dit de beste manier om toneel te maken. Het is een fijn gevoel om de schouwburg weer te kunnen openen met dit stuk.”

Regisseur Ivo van Hove maakte al eens monologen met Halina Reijn, Eelco Smits en Ramsey Nasr. Dacht Kesting, een van de topacteurs van ITA, niet: wanneer ben ik eindelijk aan de beurt?

“Ik heb nooit gedacht: verdomme, wanneer krijg ik nou eens een monoloog? Maar het leek me wel fantastisch om Ivo een keer voor mezelf te hebben. Want hij is enorm inspirerend voor een acteur. Toen ik anderhalf jaar geleden voor een etentje bij Ivo thuis werd uitgenodigd en hoorde dat hij een monoloog met me wilde maken, vond ik dat een feest.”

Wat is er bijzonder aan het spelen van een monoloog?

“Een voorstelling krijgt brille als het de acteurs lukt om zoveel gewicht aan de scènes te geven dat het publiek gegrepen wordt. Bij een monoloog moet je dat alleen doen. Dat is de uitdaging, de moeilijkheidsgraad: je bent er in je eentje verantwoordelijk voor.

“Daarnaast moet je een reden zien te vinden waarom de tekst wordt uitgesproken. Waarom staat een man in zijn eentje te praten? Het makkelijkst is het als de acteur tegen het publiek mag spreken, maar daar houdt Ivo niet van. Dat is zijn stijl niet. Ik moet dus iets bedenken om het geloofwaardig te maken dat die man een tekst uitspreekt. Het stuk gaat over een man die tegen zijn vader praat. Daarom probeer ik nu af en toe ook die vader te zijn. Of de moeder. Daar zoeken we nu naar, en ik heb het idee dat het gaat lukken.”

Is het een eer, een monoloog mogen spelen­­?

“Nee, dat vind ik niet. Maar ik vind het wel heel speciaal om in mijn eentje tegenover­­ Ivo te staan en zijn artistieke kracht voor mezelf te hebben. Ik geniet ervan dat ik nu een keer met hem op de vierkante meter kan werken, waarbij hij al zijn aandacht richt op mij. De repetities­­ zijn ontzettend enerverend. Soms ben ik al na drie pagina’s bekaf, omdat ik zoveel heb om aan te denken. Ik ben benieuwd hoe het zal zijn om het hele stuk, bijna anderhalf uur, achter elkaar te spelen.”

Ook het publiek heb je voor jezelf bij een monoloog.

“Ja, dat is de consequentie van een monoloog. Maar ik denk nu niet: ha, straks kijken ze allemaal naar mij. Dat vond ik belangrijk toen ik jong was, nu niet meer. Ik vind het leuk als ik straks dertig blije mensen zie, maar ik ben nu vooral bezig om iets te maken waar ik achter sta. Het maakproces, het repeteren, is voor mij altijd het leukste van theater maken, maar na deze periode van stilstand helemaal. We werken met een man of zeven in de studio: Ivo, de vormgever, de technici, de regie-assistent, mijn hond. De sfeer is goed, iedereen is enorm gemotiveerd. Anders komen­­ er collega’s kijken, dat mag nu niet.

“Natuurlijk hoop ik straks dat het publiek erdoor gegrepen zal zijn. Maar naarmate ik ouder word, telt de mening van het publiek en van de recensenten minder.”

Is zo’n lege zaal met hier en daar een toeschouwer lastig om te bespelen?

“Ik speel het liefst voor volle zalen. Maar nu stel ik mij in op die lege plekken, ik weet dat er maar dertig mensen mogen komen. Dertig geconcentreerde mensen kunnen een acteur ook heel veel geven.”

Lees ook:

Ivo van Hove: Een monoloog is de ultieme uitdaging voor een acteur

Internationaal Theater Amsterdam heropent met de monoloog ‘Wie heeft mijn vader vermoord’, gebaseerd op het boek van Édouard Louis, over Franse arbeiders die zich vergeten voelen door de politiek. Regisseur Ivo van Hove herkent zich in dat verhaal.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden