RecensieTheater

Hans Kesting raakt in zijn eentje het publiek meedogenloos met monoloog ‘Wie heeft mijn vader vermoord?’

Hans Kesting in 'Wie heeft mijn vader vermoord?' van Internationaal Theater Amsterdam.Beeld Jan Versweyveld

Theater
Wie heeft mijn vader vermoord? 
Internationaal Theater Amsterdam
★★★★☆ 

De publiekstribune staat op het uitgestrekte podium van de Rabozaal en de zaal is afgehangen met zwarte gordijnen, waardoor een soort achterafzaaltje overblijft met veel lege stoelen. Op ruim anderhalve meter afstand van elkaar af geplaatst kijkt het publiek naar een gitzwarte ruimte vol gaten in de muur, een matras in de hoek en een tv op de grond. Alsof het virus het theaterleven heeft verwoest en we in een ondergrondse bunker naar de laatste acteur kijken. De sfeer die de coronamaatregelen met zich meebrengen, sluit naadloos aan bij de eerste voorstelling waarmee Internationaal Theater Amsterdam de deuren weer opent. 

‘Wie heeft mijn vader vermoord’ is een indringend gespeelde monoloog, waarin een zoon terugblikt op de relatie met zijn gewelddadige vader. Een man die op middelbare leeftijd een wrak is door het werk in de zware industrie van Noord-Frankrijk. Hans Kesting speelt afwisselend zoon, vader en moeder. Zijn spel is naturel, indringend geloofwaardig en hij wisselt pijlsnel van kwetsbaar, zachtaardig en ingetogen naar agressief, wanhopig of beangstigend. Om even later met berusting terug te blikken op de gebeurtenissen in het leven van zijn personages. Het verhaal is hem letterlijk op het lijf geschreven. Regisseur Ivo van Hove bewerkte het gelijknamige boek van de Franse schrijver Édouard Louis speciaal voor Kesting. 

De acteur brengt pijnlijk in beeld hoe de zoon hunkert naar zijn vaders aandacht. “Papa, kijk nou naar mij!”, roept hij als hij tijdens een familiefeestje thuis optreedt als zangeres met een nummer van Aqua. Steeds schreeuwe­riger zingt de jongen: “I’m a Barbie gírl in a Barbie wórld!” Gaandeweg wordt duidelijk dat vader niet alleen het meisjesachtige gedrag van zijn homoseksuele zoon onderdrukt. Zijn agressieve machogedrag bedekt ook zijn eigen vrouwelijke kant. Hij hield van parfum, en droeg weleens vrouwenkleding.

Vormgever Jan Versweyveld tovert met licht in het kale toneelbeeld. Het schijnt flauwtjes door de twee afgeplakte ramen en valt fel naar binnen wanneer de vader de deur opent om buiten een sigaret te roken. Een schilderachtig tijdsbeeld van een hevig hoestende man in een rookwolk. Even later plaatst een discobal een vrolijke dansscène in duizenden draaiende lichtjes. Ook vader hield van dansen. “Je had hem moeten zién op de dansvloer”, zegt de moeder. ­“Iedereen keek naar hem!” 

Langzamerhand verschuift de monoloog van privé en persoonlijk naar de politiek en het schrijnende armoedebeleid van de Franse regering. Als de vader door een bedrijfsongeval met een kapotte rug op bed ligt, dooft het licht achter de ramen. De tekst richt de aandacht dan juist op de buitenwereld. ­Kesting klimt op de barricade en fulmineert met verve op de elite, die politiek bedrijft alsof het een interessant esthetisch vraagstuk is dat los van hun leven staat. Terwijl de lagere klasse gebukt gaat onder de bezuinigingen van opeenvolgende bewindslieden op de uitkeringen.

Zijn woedende verhaal verwijst naar ‘de gele hesjes’ in Frankrijk en maakt de voorstelling actueel. De voorstelling laat zien dat één acteur met een sterke tekst op een nagenoeg kaal toneel meedogenloos onder de huid van het publiek kan kruipen.

Lees ook:
Hans Kesting staat alleen op de planken: ‘Dertig man publiek kan veel geven’

In je eentje voor een gulzig publiek, maximaal dertig mensen, dat eindelijk weer naar het theater kan. Acteur Hans Kesting mocht maandag als eerste het toneel weer op. Met een monoloog: dé theatervorm van de coronacrisis.

Ivo van Hove: Een monoloog is de ultieme uitdaging voor een acteur

Internationaal Theater Amsterdam heropent met de monoloog ‘Wie heeft mijn vader vermoord’, gebaseerd op het boek van Édouard Louis, over Franse arbeiders die zich vergeten voelen door de politiek. Regisseur Ivo van Hove herkent zich in dat verhaal.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden