Review

Hallo lieve mensen en scheuren maar!

Geen wildere roosjes dan de Heideroosjes. Maar aardig zijn ze wel, de jongens van de teringtyfustakkeband zoals ze in een net verschenen boekje genoemd worden.

Peter Sierksma

In 'De Heideroosjes, een teringtyfustakkeband' beschrijven de journalisten Guuz Hoogaerts van De Limburger en Leon Verdonschot van Nieuwe Revu het leven van Nederlands leukste punkband op een manier die bij hen past: vrolijk en ongecompliceerd. Het allerleukste is het begin van het boekje. Daarin wordt verteld hoe drummer Igor Hobus, bassist Fred Houben, gitarist Frank Kleuskens en zanger Marco Roelofs in 1990 besloten als een echte punkgroep door het leven te gaan. Waren ze dan nog geen punkers in 1990? Nou, niet helemaal.

Het zat zo. In 1989 troffen de vriendjes elkaar in de derde klas van de mavo in Venlo. Fred, Frank en Igor houden alledrie van Joan Jett and The Blackhearts ('I love rock 'n roll') en beginnen een eigen bandje, Fire. Op een verjaardagsfeestje in een garage waar ze mogen optreden, ontmoetten ze de twee jaar oudere Marie José Stelten die niet alleen onder de douche zingt maar ook tijdens haar pianolessen. Dus dat zit wel goed. Fire oefent in een oud kippenhok achter het huis van de ouders van Igor. Als Frank hoort dat Marco bladmuziek heeft van Metallica, wordt hij daar op aangesproken: 'Hé, Geej hèt toch bladmeziek van Metallica. Mag ik die een keer lenen?' Dat mag en een week later onstaat er gesprek waaruit blijkt dat Frank de bladmuziek niet zomaar wil lenen. Nee, Frank zit in een bandje en wil de muziek naspelen. Marco is verbaasd, zo schrijven Hoogaerts en Verdonschot in mooie, eenvoudige jongensboekenstijl:

Marco is verbaasd: Frank in een bandje? Die stille? En met die Fred? Die altijd zo raar praat en er al net zo raar uitziet?

Hoe het ook zij, Marco wordt uitgenodigd om een keertje in het kippenhok te komen kijken en dat doet hij. Marie José, die een jaar later Fire zou verlaten en daarmee Marco de kans gaf zanger te worden en daarmee aan de wieg stond van de Heideroosjes: “Zo klein, de muren kwamen letterlijk op je af. Maar hoe klein het ook was, Marco vond toch ruimte om rondjes te rennen.” En iedereen die later De Heideroosjes ontdekt heeft, weet dat dat nooit meer veranderd is. Nog steeds loopt Marco als een kip zonder kop zijn rondjes over het podium en eerlijk gezegd: ik hoop dat hij het nog jaren volhoudt, want zonder zijn gefladder en gespring zou er niets meer aan zijn en werd het maar een saaie boel.

Met Marco werden de Heideroosjes dus eigenlijk pas echt punk. Waar Igor van Queen hield en Frank van hardrock, wilden Fred en Marco vooral punk maken. De naam wordt gepikt uit een conference van Urbanus die het heeft over de 'Limburgse punkgroep De Heideroosjes'. De vier maken er hun geuzennaam van: 'Hallo Paradiso, wij zijn De Heideroosjes.' Wat er daarna allemaal gebeurd is, is bij de meeste popliefhebbers wel bekend. 'Punica' was het eerste eigen nummer, 'Here we are' hun eigen rammelige introductie en in 1992 verschijnt de eerste cd: 'Noisy fairytales'. Nadat zij in 1994 in de Nacht voor Pinkpop de sterren van de hemel spelen kan het echt niet meer misgaan en heeft Nederland er 16 jaar na Johnny Rotten en Ivy Green een geheel eigen klank bij. Die van de teringtyfustakkeherrie. Niet bedoeld voor de hippe kids met de nieuwste skatekleding, 'maar voor de wat introvertere jongens en meisjes in de klas, die begrijpen dat de teksten over hen gaan en zich helemaal laten gaan tijdens de concerten.'

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden