null Beeld
Beeld

De SerieLisey's Story

Had Stephen King zich maar niet zo intensief met die boekverfilming bemoeid

Lisey’s Story is een duister, en zeg maar gerust luguber verhaal. Alle details uit het boek, ook het geweld, kwamen in de serie terecht en de vraag is of dat wel zo’n goed idee was.

Van de tientallen romans die Stephen King schreef, is Lisey’s Story uit 2006 zijn favoriet. Geen wonder dat de Amerikaanse bestsellerauteur zich intensief met de verfilming bemoeide. Hij schreef zelf het scenario en ijverde ervoor dat het geen speelfilm van anderhalf uur werd, maar een achtdelige serie van zeven uur. Zo konden alle details uit het boek tot hun recht komen, en hoefde er niet zoveel geschrapt te worden. Aldus Stephen King.

Maar de vraag is of het wel zo’n goed idee is dat een schrijver zich intensief met de verfilming van zijn boek bemoeit. De literatuur en de cinema zijn twee heel verschillende kunstdisciplines. Om het even terug te brengen tot de basis: een schrijver vertelt een verhaal in woorden, een filmmaker denkt in beelden.

Misschien dat daarom de bekende Chileense arthouse-regisseur Pablo Larraín werd ingeschakeld. Larraín is een filmmaker met een groot visueel talent die – zo bewees hij al in films over het Pinochet-tijdperk – niet terugdeinst voor een duister, zelfs luguber, verhaal. In Lisey’s Story is de hoofdrol weggelegd voor Lisey Landon, een weduwe die twee jaar na de dood van haar echtgenoot, de beroemde schrijver Scott Landon, geconfronteerd wordt met de demonen waar haar man mee worstelde. Het zijn kwelgeesten die maar al te werkelijk blijken.

Afgrijselijke zelfverminking

Ergens aan het begin van de serie wordt met een tekst in beeld gewaarschuwd voor zelfbeschadiging en zelfdoding. We zien inderdaad hoe Lisey’s man Scott (Clive Owen) zichzelf in het verleden beschadigde, en hoe Lisey’s oudste zus Amanda dat in het heden doet. Zelfmutilatie is dan een deftig woord voor afgrijselijke zelfverminking.

Helaas blijft het daar niet bij. Als Lisey – een intense rol van Julianne Moore – dieper graaft in het verleden van haar man, komen we bij zijn helse jeugd terecht op een afgelegen boerenhoeve. Alles is er grauw van de drek. En ergst van al: vader is een psychopaat die zijn twee zoontjes vreselijk mishandelt. Larraín doet daarbij niet aan suggestie, hij geeft echt een blik in de hel.

Het is duidelijk, de romans die Lisey’s man als volwassene schrijft, voeren terug naar de terreur die hij als jongetje onderging. Maar vraag is wel of je het geweld dat de kinderen wordt aangedaan, en de totale gekte, ook zo uitgebreid in beeld moet brengen.

Niet dat er geen droombeelden zijn. Julianne Moore zwemt in een magisch bad en zit onder een magische boom, terwijl de mooiste herfsttinten over haar uitgestrooid worden. Maar het zijn de gruwelen die zich vastzetten in je hoofd, zeker als er verder weinig van het verhaal te maken is.

Magisch surrealisme

Stephen King heeft inderdaad alles uit zijn boek in de serie willen stoppen, en dat leidt tot een ratjetoe aan indrukken. Lisey krijgt ook nog te maken met een geschifte fan van haar man en met een professor die uit is op ongepubliceerde schrijfsels. En dan zijn er nog haar twee zussen. De een (gespeeld door een catatonisch acterende Joan Allen) doet aan zelfbeschadiging. De ander (een beetje een onderbelicht rolletje van Jennifer Jason Leigh) heeft commentaar op alles en iedereen.

Al die verhaallijntjes dwarrelen door elkaar, van heden naar verleden, van realiteit naar fantasie. De Pulitzer Prize-winnende schrijver Landon heette een genie op het gebied van realiteit en fantasie. In de serie noemt iemand zijn stijl magisch surrealisme. Het mag een dappere poging heten om dat naar een serie te vertalen. Maar je wordt er halverwege wel behoorlijk kriegel van.

Heel benieuwd wat Larraín trouwens van Spencer gaat maken, een historisch drama over prinses Diana gespeeld door Kristen Stewart dat volgend jaar in de bioscoop verschijnt. Griezelen gegarandeerd.

Lisey’s Story is te zien op AppleTV+

In De Serie wordt iedere week een serie of podcast besproken die te zien is op tv, Netflix of ergens anders.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden