PvdA-Kamerlid Habtamu de Hoop. Beeld
PvdA-Kamerlid Habtamu de Hoop.

Tv-columnMaaike Bos

Habtamu de Hoop en Amanda Gorman: de hoopgevende club van 23

Kleedjes vol playmobil en boekjes, een meisje op een snerpende viool en een jongetje achter een drumstel: we lopen het dit jaar weer mis. Gewone Koningsdagen zijn een speelse kans voor kinderen om hun talent te vieren én er wat aan te verdienen.

Als ik terugdenk aan die blozende gezichtjes in het park, denk ik ook aan de kinderen die we niet zien op die kleedjes vol Hollands welvaren. Kinderen die niets te verkopen hebben. Van wie de ouders geen geld hebben om hen een instrument te laten bespelen. Die geen ‘toe maar, je kunt het wel’ horen van hun ouders.

Humberto Tan sprak zondag in Humberto (RTL) met Habtamu de Hoop, het 23-jarige PvdA-Kamerlid dat vorige week met zijn maidenspeech in de Tweede Kamer indruk maakte. Hij verbond zijn eigen geschiedenis aan een pleidooi voor kansengelijkheid. Het verhaal was even simpel en puur als logisch.

Net vier weken oud werd hij te vondeling gelegd in een cafeetje in Addis Abbeba, begon hij. De politie bracht hem naar een weeshuis en na wat maanden werd hij geadopteerd door zijn liefdevolle Friese heit en mem. Hij was in zijn dorp zo’n beetje de enige met een kleurtje, maar daar heeft hij ‘nooit last van gehad, nooit’.

Voorbeeld van aanpakkers

De Hoop vertelde hoe zijn ouders al jong verantwoordelijkheden op zich namen en bij tegenslag gewoon andere wegen insloegen. Een voorbeeld van aanpakkers. “Voorzitter”, sprak hij in de Tweede Kamer, “ik weet als hun zoon, dat het krijgen en pakken van kansen niet onderdeel is van je DNA. Het gaat over datgene en diegenen die je om je heen hebt. Daar gaat kansengelijkheid over, over wat je meekrijgt, en wat je kunt leren.”

Hij wil zich inzetten om kinderen met van alles in aanraking te brengen, zoals voorlezen op de gratis kinderopvang. Hijzelf ontdekte als puber de debatclub, waardoor hij nu in de politiek zit. “Daar is het vuurtje gaan branden, nu is het een bosbrand”, lachte hij tegen Tan.

De hele talkshowtafel hing aan zijn lippen; zo’n jong en gedecideerd politicus die weet waarvoor hij het doet, is inspirerend.

Een krachtige stem

Hetzelfde gevoel van ongeloof, hoop en ontzag voor de gedecideerde jeugdigheid is er rond Amanda Gorman, óók 23 jaar, die haar gedicht The Hill We Climb mocht voordragen bij de inauguratie van Joe Biden en Kamala Harris. Ivo Niehe bracht zondag een portret van haar in de TV Show (AvroTros). Niet heel uitputtend, maar toch verhelderend genoeg om te zien dat ook zij kansen kreeg én greep. Met een lerares Engels als moeder kreeg ze de liefde voor taal en literatuur mee, naast de aansporing dat kennis de sleutel is tot groei. Ze schreef, geïnspireerd door het beschoten maar ongebroken Pakistaanse meisje Malala Yousafzai, gedichten over hoop. Vorig jaar studeerde ze cum laude af in de sociologie aan Harvard.

Maar haar ‘krachtige stem en charismatische verschijning’ waren er niet altijd: door haar vroeggeboorte had ze chronische oorontsteking en daardoor een spraakgebrek. Ze accepteerde dat niet en oefende zich suf. Totdat ze met rust, volume en overtuiging de wereld durfde aan te spreken. Als ‘afstammeling van slaven’ stond ze daar een president en donkere vicepresident bij. En wil ze zelf een keer daar ingehuldigd worden? “Zeker, dat is het plan”, lachte ze in een interviewfragment met James Corden in de TV Show. Bij zulke mensen ga je het nog geloven ook.

Vijf keer per week schrijven Renate van der Bas en Maaike Bos columns over televisie.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden