Review

Gus Van Sant - Elephant

De boom voor mijn huis heeft nu precies de kleuren als de bijna lege straat in het eerste beeld van Gus Van Sants 'Elephant'.

Een film die is opgenomen in de herfst, en die zich ook in de herfst het beste laat bekijken; een, twee, drie keer zonder aan zeggingskracht te verliezen. De melancholieke schittering schuilt in veel momenten in dit 'requiem', geïnspireerd op het bloedbad op de Columbine Highschool. Het eerste moment, maar dat kan per toeschouwer verschillen, wanneer Michelle (het bibliotheekmeisje) op het sportveld even omhoog kijkt; gevangen door een geur, een geluid, een gedachte? Ze glimlacht en rent verder. Meteen zit je erin. Geraakt door dit meisje die op de school, zoals je al snel vermoedt, door niemand wordt opgemerkt. Gus Van Sant geeft in zijn film geen verklaring van de moorden. Dat doet hij in het toegevoegde interview op de nu door A-film uitgebrachte, oorspronkelijk Franse dvd ook niet. Verklaringen zijn vluchtig, zegt hij. Een kwestie van het weer, videogames, pesterijen, de ouders? De film stipt ze allemaal even aan. De dvd-uitgave bevat daarnaast de korte film 'Elephant' van Alan Clark waaraan Van Sant zijn titel ontleende; een aaneenschakeling van woordeloze moorden in een lege stad. Een absurde, steeds grimmiger film tegen het geweld in Noord-Ierland. Als olifanten in een porseleinkast. Die breekbaarheid is wat schittert in Van Sants film.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden