Recensie

Grohl en Gallagher zorgen voor de verlossing die dag twee van Pinkpop nodig had

Dave Grohl met de Foo Fighters gisteravond op Pinkpop.Beeld ANP

Wat is het fijn dat bands als de Foo Fighters er zijn. Bands
waarvan je weet wat je aan ze hebt. Bands die oergevoelens koppelen aan hitpotentie. Die garant staan voor entertainmentwaarde 10. Wiens boodschap aan het publiek niet verder hoeft te gaan dan ‘I fucking love rock ‘n roll music’. 

Want wat hebben we er een zin in. En wat had Pinkpop dit nodig, als
afsluiter van een zwak geprogrammeerde tweede festivaldag. Een avondje lekker ongecompliceerd beuken - en wat doen de Foo Fighters dat weer goed. Het recept is bekend - eerst een handjevol hits (‘Learn to Fly’, ‘All My Life’, ‘Pretender’) om iedereen op te warmen. De climax uitstellen. Het publiek hongerig maken. En ze dán geven wat ze willen - nóg een keer dat refrein van 'Pretender'. Iedereen warm? Mooi. De Foo’s beheersen het rockmanschap tot in de puntjes.

Des te onbegrijpelijker dat de band na dat ongemeen lekkere
begin, zó vaak de vaart eruit haalt. Onder andere door die veel te lange vraag-antwoord gitaar-drumsolo, gevolgd door een drumsolo, gevolgd door ‘Sunday Rain’, dat drummer Taylor Hawkins mag zingen.

Drie nummers later is er een oeverloos uitgesponnen voorstelrondje, waarbij ieder bandlid een lollige cover inzet, van Alice Cooper tot Ramones. Het neemt bij elkaar haast een half uur in beslag.

Leukdoenerij

Daarbij wordt de bromance tussen Tayloy Hawkins en Dave Grohl compleet uitgemolken. De charismatische Grohl is ieders favoriete oom, hij is een soort Grote Vriendelijke Rockreus, maar hoe sympathiek ook - wat praat hij véél vanavond. Het lijkt soms meer op cabaret dan rock ’n roll. En uiteindelijk is er óók nog eens Mike, de superfan die het podium wordt gehaald om te worden toegezongen door Grohl en erna een nummertje mag meezingen.

Al die leukdoenerij en stopmomenten zuigen voortdurend alle
nét weer opgebouwde energie uit het optreden. Alleen – en dat is het knappe –
het lukt de band telkens die energie weer terug het veld in te rammen. Of dat nu door het mooi gedragen ‘My Hero’ komt, of het wild raggende ‘Breakout’. Tot ver achterin het veld wordt de luchtgitaar ter hand genomen, en zingt iedereen mee. Een mooi gezicht: Grohl, die goedkeurend grijnzend achterover leunt, en in zich opneemt wat hij aanricht.

Wonderwall

Het was een goede afsluiter, maar niet het hoogtepunt van de
tweede, wat dun geprogrammeerde dag op Pinkpop. Dat vond plaats tijdens
Oasisbroertje Noel Gallagher, die halverwege ‘Wonderwall’ inzette, waarbij tot
aan de frietbakker op het achterveld aan toe iedereen meeblèrde.

Gallagher was de tegenpool van Grohl, met zijn arrogante cool vanachter zijn zonnebril en in zijn leren jack, een man die zeer degelijk zijn stuwende Britpop ten gehore kwam brengen. Hij is een flink mindere zanger dan zijn broer, maar maakt dat goed met veel beter eigen songmateriaal dan Liam – al ging het niveau tijdens de Oasis-nummers duidelijk omhoog.

Grohl en Gallagher zorgden voor de verlossing die deze Pinkpopdag nodig had. Dat terwijl er op papier toch veel leuks stond. Maar de wat
abstracte industrial van A Perfect Circle bleef steken in een zompig, veel hard basgeluid. De Amsterdamse rapper Sevn Alias deed enorm zijn best, maar kon niet voorkomen dat de tent leegliep in plaats van in een kolkende massa te veranderen zoals hij gewend, is tijdens zijn rammende trapbeats met Caribisch sausje.

Lees verder na onderstaande afbeelding.

Aurora zaterdagmiddag op PinkpopBeeld ANP

Ook al stonden alle tieners van Pinkpop bij hem in de tent, echt losbranden deed het niet. Ook Noorse popnimf Aurora kon ondanks haar bezeten manier van zingen niet voorkomen dat hetzelfde gebeurde. Haar Scandinavische sprookjespop kwam niet echt binnen bij het doe-maar-normaal-publiek, dat snel
uitgekeken raakte op haar feeërieke maniertjes.

Dat publiek at ’s middags wel uit de hand van Miss Montreal, ofwel Sanne Hans, die met haar charme het hoofdpodium makkelijk blijkt aan te kunnen. Ze bewijst maar weer dat Nederlandse artiesten op Pinkpop vaak net even wat extra geven.

Net als De Likt, de Rotterdamse feestrap-formatie rondom Jordy Dijkshoorn. Wát een kracht schuilt er in die stembanden: lukte het Lil' Kleine een dag eerder bij het tweede nummer al niet zijn eigen lettergrepen bij te benen, Dijkshoorn gaat dat allemaal moeiteloos af. Terwijl hij over het publiek heen walst: letterlijk.

Lees ook het verslag van de eerste dag van het festival: een prettig weerzien met Pearl Jam op Pinkpop

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden