Review

Griezelverhalen doodrenkt van weemoed en mededogen

Ditmaal niet over thrillers, maar over een genre dat hier te lande weinig ernstig wordt genomen: horror. Stephen King is een uitzondering, die regeert welhaast autoritair over het lugubere land. Ik heb het al vaker gezegd: vooral uit zijn korte verhalen blijkt dat hij een schrijver van formaat is.

Willy Wielek

Maar Stephen King is echt de enige niet: er zijn vele griezelverhalen geschreven die niet alleen in hun soort uitstekend zijn, maar tot de toppunten behoren van de literatuur tout court. Griezelromans worden nog wel eens in het Nederlands vertaald, verhalen hoogst zelden. Daarom zullen de liefhebbers het met het Engels moeten doen.

De 'Best New Horror'-serie heeft zijn sporen en prijzen verdiend. Het negende deel, 'The Mammoth Book of Best New Horror' bevat de beste verhalen uit l997, uitgezocht door Stephen Jones en voorzien van een degelijke, leerzame inleiding en een uitgebreide necrologie. l997 blijkt een goed oogstjaar te zijn geweest voor de druiven van angst en verderf. Zoals altijd zijn de grenzen met fantasy nauwelijks aan te geven: de genres lopen onmerkbaar in elkaar over. Natuurlijk dwalen er in het mammoetboek vampiers rond, maar ze zijn gemuteerd. Bijvoorbeeld in een van de drie ijzingwekkende Keltische zusters, met wie Brian Hodge's held in 'The dripping of sundered Wineskins' zijn leven verbindt. Het is een van de intrigerendste verhalen uit het boek, maar vlak 'Grazing the long Acre' van Gwyneth Jones en 'Save as...' van Michael Marshall Smith ook niet uit. Ze zijn doordrenkt van weemoed en mededogen, iets wat je nu niet direct verwacht in griezelverhalen. Maar ja, die staan voor niets.

Een ronduit prachtige verzameling is het al wat oudere 'Millennium', samengesteld door Douglas E. Winter. De titel zegt het: Winter had het naderende einde van de eeuw in het achterhoofd. Hij koos tien verhalen die zijn gesitueerd in respectievelijk l9l0, l920, l930 etcetera en ze zijn niet alleen voortreffelijk geschreven en waarlijk huiveringwekkend, juist door hun realisme, maar ze geven ook een beeld van hun tijd.

'The big Blow' van Joe R. Lansdale is eigenlijk geen horror, het zou in een bundel 'beste Engelstalige verhalen' niet misstaan. Een tyfoon redt in l910 het leven van een negerbokser, die om racistische redenen is uitverkoren om te worden afgemaakt door een blanke collega, tevens huurmoordenaar. De spanning is prachtig opgebouwd. Verder gaat mijn voorkeur uit naar 'If I should die before I wake' van David Morell (l920, de Spaanse griep), 'Triads' van Poppy Z. Brite en Christa Faust (l93O), over een homoseksueel Chinees liefdespaar dat de hel van de Chinese opera ontvlucht en 'Fixtures of Matchstick Men and Joo' van Elisabeth Massie (l96O), over het lot van deerlijk misleide bloemenkinderen. Maar eigenlijk vind ik ze allemaal even mooi.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden