RecensieFilm

Grandioos en onmogelijk: een vrouwenliefde in de achttiende eeuw

‘Portrait de la jeune fille en feu’ is de nieuwe film van regisseur Céline Sciamma (Tomboy, Girlhood). Een tijdloos en universeel verhaal over verliefd worden, verlangen en onmogelijke liefde.

Portrait de la jeune fille en feu
Regie: Céline Sciamma
Met Noémie Merlant, Adèle Haenel, Luàna Bajrami
★★★★★

Wat is liefde? Het antwoord is dit: Céline Sciamma’s prachtige kostuumdrama over een onmogelijke liefde tussen twee vrouwen in achttiende-eeuws Bretagne. De energie van de film en de liefde tussen de hoofdpersonen is soms zo intens dat je even je ogen moet sluiten om minder te voelen.

‘Portrait de la jeune fille en feu’ is veel dingen tegelijk. Een historisch drama. Een liefdesverhaal. Onderkoeld maar sensueel. Teder maar ook afstandelijk. Een verbeelding van een woest innerlijk landschap. Al die dingen werken tegelijk. Geen van die dingen dringt zich aan je op.

Twee gezichten

Het zou ook een film over twee gezichten kunnen zijn. Het ene gezicht is van Marianne, een kunstschilder die door een gravin wordt ingehuurd om haar dochter Héloïse te schilderen. Zij is het andere gezicht van de film. Probleem alleen is: Héloïse mag het niet weten. Het portret is bedoeld voor een Italiaan aan wie ze tegen haar zin zal worden uitgehuwelijkt, maar die ze nog nooit heeft gezien.

Marianne moet haar als vriendin overdag observeren en ’s avonds op basis van herinneringen schilderen. Het is dus ook een prachtige film over kijken, over iemand echt willen zien.

Ze worden verliefd. Alleen: dit is de achttiende eeuw. Voor deze liefde is geen plek in de wereld. Die buitenwereld laat Sciamma trouwens helemaal weg. Er zit wel een scène in waarin een groep vrouwen rond een strandvuur zingt, die heel mooi de saamhorigheid laat voelen van al die vrouwen die moeten leven onder het juk van een patriarchaal kastesysteem. Hun samenzang klinkt als zielsverwantschap.

Geen sprookje

Sciamma maakt van Portrait opzettelijk geen sprookje, want dat zou al die vrouwen tekortdoen die hun hart niet hebben kunnen volgen, omdat de samenleving dat verbood. Héloïse is in die zin realistischer dan Marianne en ze verwijt haar dan ook dat ze haar ogen sluit voor de realiteit.

De slotscène is grandioos. Dan komt de kracht die de hele film door met blikken en aanrakingen is opgebouwd met een explosie vrij. Als er ooit een canon met de belangrijkste films over de liefde wordt samengesteld, dan mag deze daar zo in.

Lees ook:

De eerste hartstochtelijke kus, hoe breng je díe in beeld?

“Ik wilde na drie films over seksueel ontluikende pubermeisjes graag een film maken over volwassen vrouwen”, vertelt regisseur Céline Sciamma. “Bij de meisjes ging het vooral om verlangens, om liefdes die meestal niet werden vervuld. Ik merkte dat ik klaar was voor een verhaal waarin de liefde ten volle wordt geleefd.”

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden