Opinie

Goecke steelt show in ’Heartland’

Scapino Ballet Rotterdam met ’Heartland’. Choreografieën van Georg Reischl, Marco Goecke en Ed Wubbe. Gezien 9/2 Rotterdamse Schouwburg. Tournee t/m 19/5, www.scapinoballet.nl.

Als er in ’Beautiful Freak’ volslagen onverwacht drie contrabassen op het toneel worden gesmeten, denk je: is choreograaf Marco Goecke knettergek of juist geniaal? Zoals het een oorspronkelijk kunstenaar betaamt, is hij waarschijnlijk beide. Ingebed tussen veel braver werk van collega-huischoreograaf Georg Reischl en artistiek leider Ed Wubbe, is het zijn werk dat in het programma ’Heartland’ de meeste aandacht vraagt. Geen wonder dat hij onlangs een prestigieuze Nijinski Award in ontvangst mocht nemen als belangrijkste nieuwe choreograaf. ’Beautiful Freak’, oorspronkelijk voor het Hamburger Ballett gecreëerd en nu bij Scapino Ballet op de planken, is een stuk voor twaalf mannelijke dansers met ontblote torso’s die bij Goecke schitteren als Nijinski’s met het sexappeal van Jim Morrison.

Petje af voor de dansers, want het Goecke-idioom laat zich lastig spreken. Vliegensvlug schakelt Goecke in tempo en intenties: dan zijn de dansers frêle libellen die met maaiende armen voor hun leven vechten, even later lijken ze adelaars op zoek naar een prooi.

Goecke is heerlijk balletesk provocatief door de focus op het bovenlichaam te richten en zijn dansers vaak met de rug naar het publiek te plaatsen, scherp uitgelicht in een leeg en verder aardedonker decor. Zoals de contrabassen exemplarisch zijn voor de ontwapenende humor, is het de grillige beweging die de mens in al zijn kwetsbaarheid ontmaskert: zowel banale heup ’swings’ als virtuoze arabesken, uitbundig versus verstild. Geaccentueerd door Chet Bakers evergreen ’Every time we say goodbye’ schrééuwt ’Beautiful Freak’: waar schoonheid is, ligt verval op de loer.

Minder dwingend is ’Die Suche nach dem Kleid’ van Georg Reischl, die zijn lyrisch-grillige dans aanwendt om de wals te herinterpreteren. Naast de centrale wals uit Tsjaikovski’s ’Serenade’ heeft componist Michiel Jansen de ’hoflijke’ dansmuziek verrassend op de korrel genomen, de uitkomst live uitgevoerd door een op toneel aanwezig strijkorkest. Waarom deze musici ook harkerig in beweging moeten ’participeren’, is een raadsel. Het voegt niets dan potsierlijks toe aan een verder trefzekere choreografie.

Ed Wubbe’s wereldpremière ’De Bruiden’ is een remake van Ballet Russes’ ’Les Noces’ uit 1923. Het gearrangeerde Russische boerenhuwelijk uit de oerversie maakt bij Wubbe plaats voor negen ’bruiden’ die zich, in tegenstelling tot hun Russische zusters, juist uit alle macht uit de door traditie opgelegde dwang proberen te dansen. Gecombineerd met de hamerende uitvoering door het Prokovsky Ensemble van Strawinski’s compositie, levert dat gejaagde dans op. In solo’s – Bonnie Doets als altijd zeer fraai - wordt de gespannen boog iets losgelaten. Dat voert wat adem toe, maar het blijft ’Beautiful Freak’ dat het pulserend hart van ’Heartland’ vormt.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden