Review

Glazen muziekwerkjes

Glas is kwetsbaar. Het hoeft maar te vallen en het breekt. De Amerikaanse meneer Glass, Philip Glass, doet zijn naam eer aan. Hij componeert uiterst breekbare muziek. Zijn omvangrijke oeuvre bevat enkele werken die de tijd goed doorstaan, maar ook een aantal dat uitsluitend overeind blijft door de nodige hulpmiddelen.

Kees Polling

Zijn recente productie 'Monsters of Grace', die vorige maand in een kleffig Robert Wilson-pakje in het Amsterdamse Muziektheater vertoond werd, is daarvan een goed voorbeeld. Van begin tot eind denkt de luisteraar bekende muziek te horen: fragmenten uit eerder eigen werk.

Ook voor de recentelijk verschenen Glass-cd's SYMPHONY NO. 2 (Nonesuch 7559-79496), KUNDUN (Nonesuch 7559-79460) en KOYAANISQATSI (Nonesuch 7559-79519) gaat dat op.

Toch, en dat is het aardige, bevat elke productie ook wel enkele momenten waarop je je eventjes onbevooroordeeld laat meevoeren met de muzikale gedachtespinsels van Glass. Het zijn momenten waar helderheid (een andere eigenschap van glas) de overhand heeft en er in de noten iets van een originele geest schittert. Wat bovenstaande cd's betreft, geldt dit het meest voor het oudste werk, de eerste complete (her)uitgave van 'Koyaanisqatsi' ('81), de muziek bij de gelijknamige natuurfilm van Godfrey Reggio. De meedogenloze kracht van de originele muziek blijft hierin overeind, met name doordat de stukken niet ingekort zijn en de tijd krijgen uit te razen.

Het aardige van dit album is dat de koper er een bonus-cd bij krijgt, 'Glass Jukebox', met louter hoogtepunten uit Glass' oeuvre. Daartussen juweeltjes uit 'Einstein on the Beach', 'Music in 12 Parts' en zijn strijkkwartetten. Een uitstekende manier om voor jezelf uit te maken welke complete werken je wilt aanschaffen.

De andere twee cd's bevatten hoofdzakelijk meer van hetzelfde. In zijn tweede symfonie heeft Glass simpelweg zijn bekende, minimalistische, zoetige idioom overgezet naar symfonieorkest. Het resultaat is te makkelijk, te slap. Deze cd bevat evenwel ook zijn 'Concerto for Saxophone Quartet and Orchestra'. En hoewel de kenner ook hier niets verrassends wacht, weet in ieder geval de klank van saxofoons en kamerorkest te boeien.

'Kundun' is de soundtrack van de gelijknamige film van Martin Scorsese, waarbij de herkenbare Glass-sound herhaaldelijk tegenwicht krijgt van exotische klanken van Tibetaanse hoorns en slagwerk en het onaardse gezang van monniken uit het Verre Oosten. De devote Glass-liefhebber komt hiermee ruimschoots aan zijn trekken. Voor nieuwkomers het advies: liggen laten; koop liever 'Koyaanisqatsi' met bonus-cd.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden