Geweld maar ook humor in 'Half-Life'

Liefhebbers van de zogeheten shoot'em-up-games (spanning en actie) weten dat er sinds de klassieker 'Doom' niet echt veel veranderd is. Ondanks steeds betere graphics, fantasierijkere sights, een breder scala aan wapens en exotische tegenstanders en - als grootste pluspunt - meer scènes in de open lucht (weg uit die eeuwige krochten van Doom!), hebben al die computerspellen één opvallende constante. Het is altijd in je eentje knokken tegen de rest van de wereld, er is nimmer een bondgenoot te bekennen, en alles moet dood wat zich levend aandient, op straffe van game over!

Bij dergelijke interactieve sessies achter het beeldscherm wil een zekere somberheid nogal eens sluipend bezit nemen van het aanvankelijk opgewekt gemoed, zelfs wanneer een onverschrokken Lara - 'Tomb Raider' - Croft over het beeldscherm huppelt of door één druk op de toets in haar motorboot springt voor een Vivaldi-tocht door de kanalen van Venetië.

Maar de makers van shoot-em-up-games zitten natuurlijk niet stil, ze weten wat de markt vraagt. Het nieuwe spel 'Half-life' gaat beslist hoge ogen gooien en zal ongetwijfeld als trendsetter fungeren. De intro is al een spectaculair hoogstandje: een tocht in een metrowagen naar een ondergronds laboratorium waar zich duistere zaken afspelen, zoals experimenten met buitenaards leven. Het gaat daar uiteraard goed fout vanwege te geavanceerde apparatuur die zich aan de controle van feilbare mensen onttrekt, dus de monsters ontsnappen om dood en verderf te zaaien en de hoofdpersoon (i.e. de speler van het spel) ontmoet na zijn gevaarlijke tocht naar het daglicht ook nog eens een vijandige overheid die onder meer met behulp van helikopters mariniers inzet ten behoeve van een grondige cover up. No witnesses allowed! Kortom, ingrediënten genoeg voor een traditionele shoot'em up game. De virtuele wereld van 'Half-life' wordt echter niet uitsluitend bevolkt door medogenloze tegenstanders. Zo zijn de geleerden van het lab als bondgenoten aanspreekbaar en zelfs zijn ze bereid een spuitje met genezend vocht toe te dienen als het even tegenzit in de slag tegen het buitenaards tuig.

Op zich is vreedzame interactie tussen computerspelfiguren niet nieuw, deze vinding werd reeds toegepast in adventure-games, meestal op wat onbeholpen wijze en beperkt tot eenvoudige verbale communicatie. Maar de verdienste van de makers van 'Half-life' is dat zij dit 'stijl-middel' verder ontwikkelden en overgeplant hebben en daarmee de shoot'em-up-game op revolutionaire wijze een extra dimensie wisten te geven. Eindelijk is de tijd aangebroken dat er in deze categorie computerspellen naast medogenloosheid ook ruimte is voor enige medemenselijkheid en zelfs humor, hetgeen ze een stuk levendiger zal maken. Het is in 'Half-life' werkelijk een verademing dat als je tussen de bedrijven door in een werkvertrek het licht uitdoet, er ook nog iemand aanwezig is die verbaasd-vermanend op je zinloze actie reageert en in het halfdonker naar het lichtknopje loopt om het licht weer aan te doen. Dat is nog eens andere koek dan je alleen maar schietend een weg banen naar de volgende medi-kit.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden