tv-recensie

‘Gevoel voor tumor’: een NPO-serie om te bingewatchen

Tristan zoekt een moment voor het slechte nieuws, in ‘Gevoel voor tumor’. Beeld Maaike Bos

Nooit gedacht dat ik een serie over kanker zou bingewatchen. Gisteren begon de Vlaamse serie ‘Gevoel voor tumor’ bij KRO-NCRV, maar het verhaal over geneeskundestudent Tristan Devriendt sleurde me zo mee dat ik meteen op NPO Start Plus verder ben gaan kijken. Die Prix Europa voor beste Europese tv-serie is terecht.

Als stagiair op de afdeling neurochirurgie, de top van de apenrots in geneeskunde, loopt Tristan Devriendt onoverwinnelijk door het ziekenhuis. Broeierige blik, speels lachje, hij is in control met zowel de vrouwen als zijn carrière. En ach, die hersenschudding en bloedneus die hij bij rugby opliep, zullen wel niets zijn.

Dan roept ‘hoofd neuro’ hoogleraar Mercier hem eindelijk naar zijn kantoor; dé kans om een van de twee plaatsen als assistent te bemachtigen. Hij mag een scan beoordelen – leuke casus denkt hij. Totdat het zijn eigen scan blijkt. Hij heeft non-hodgkinlymfoom, een zeldzame tumor in zijn neus.

Ongeloof

Wat je dan ziet – dat ongeloof, die wanhoop in zijn ogen, alles in de binnenwereld – dat kunnen maar weinig acteurs, onder wie dus Vlaming Maarten Nulens. Het is allemaal echt. Hoe hij dan het ziekenhuis uitloopt zoals zo vaak, maar nu helemaal anders. Hoe hij nu die kale man ziet roken bij de uitgang. Hoe hij bij familie zit te zoeken naar een moment om het te vertellen. Hoe hij merkt dat zijn rugby-teamgenoten hem in de training ontzien.

Elke keer weer drukken de tranen tegen de achterkant van m’n ogen. Wat maakt het allemaal zo werkelijk, dat ik wil blijven kijken naar iemand die de afgrond in zakt? Deels ligt dat bij scenarioschrijver Leander Verdievel (36) die zelf op zijn 23ste deze diagnose kreeg. Als zo’n vitale jongen kanker kan krijgen, kan het ons allemaal overkomen. Niet voor niets eindigt elke aflevering met interviewtjes met echte kankerpatiënten. 

Het is alleen niet gezegd dat een patiënt zijn eigen ervaring in een script kan verwerken met zo’n niveau van detail én humor. En hoewel de verhaallijn van Tristans middenstandsouders in relatiecrisis wat meer clichématig is uitgewerkt, kleurt het spel van Maarten Nulens alles ultra-realistisch in.

Zelf kapot

Het is zowat aan zijn huid te zien of hij het ‘stralen naar buiten’ of het ‘in zichzelf gekeerd zijn’ aanzet. Langzaam zie je hem beseffen dat hij niet meer degene is die repareert wat stuk is, maar zelf kapot is. Per scène zie je wat hij verliest; hij kan niet meer vertrouwen op wat hem gemakkelijk af ging. Vrouwen versieren lukt niet meer want hij is patiënt, en dus in de wachtstand van het leven beland. Wanneer hij op de gangen zijn vroegere studiegenootjes en hoogleraar ziet staan, zijn beide ziekenhuiswerelden onverenigbaar geworden.

Gitzwart is het verhaal weer niet, zoals de titel al doet vermoeden. Er zit veel glimlach in de onwennigheid en de fluwelen handschoenen waarmee mensen hem benaderen. De cinematografie maakt het verhaal nog intenser. Op momenten van verwarring zien we close ups van zijn oog of mond, omdat al het overzicht verdwenen is. Zijn ervaring is subjectivistisch gefilmd in slow motion, of gedubbeld met flash backs van zijn studie. 

Het geheel is één grote verleiding om deze hartverscheurende dramaserie te blijven kijken. Een doorleefde ziektegeschiedenis als kerstverhaal, geniaal.

Vier keer per week schrijven Renate van der Bas en Maaike Bos columns over televisie. Meer columns leest u in het dossier.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden