Opinie

Gevloerd in een verlaten disco

Een met speelgoed en knuffels behangen zolderkamertje torent hoog boven de disco-toneelvloer waar zwarte schimmen dwalen. In dat ondergrondse rijk moeten de negen dansers van Rogie & Company zien te overleven, ieder voor zich en schamele steun en troost bij elkaar zoekend. De God waarop hun politici zich wereldwijd beroepen is de grote afwezige in hun nieuwste voorstelling 'Mayday'.

Deze Engelse verbastering van 'me aidez' staat voor het laatste noodsignaal dat vanaf een zinkend schip of neerstortend vliegtuig wordt uitgezonden. De Vlaamse Rotterdammer Piet Rogie laat er geen twijfel over bestaan: in de onrustbarende wereld sinds 11 september 2001 zijn ook de dansers van vandaag aan een reddingsactie toe.

Het gegeven dat nog op 12 september van onder de Twin Towers sms-berichten werden verstuurd, leverde hem de metafoor van een 'after party' op. De emotionele signalen aan een samenleving die zijn onschuld en droom voorgoed verloren heeft, greep hij aan om dans, decor, muziek en kostuums maar weer eens flink met elkaar te laten botsen, hopend op chaotisch theater. Negen dansers blijven daartoe als een stel gevloerde jongeren na een nacht housen in de verlaten disco hangen. Rogie vroeg hen uit hun schulp te kruipen en te improviseren op hun gevoelens van angst en eenzaamheid. Wat de kracht van deze productie moest worden pakte echter uit als de zwakte. De vijf danseressen en vier dansers slagen er namelijk niet in op eigen kracht duidelijk te maken waarom ze na het feest niet huiswaarts gingen, maar liever bleven hangen.

Wat beweegt hen om tegen beter weten in onder de puinhopen van de internationale dansmarkt naar een nieuwe theatrale impuls te zoeken? Moet ik uit hun lamlendige gehang en gestuiter op kniebeschermers afleiden dat het geluk van hun jeugd in de naweeën van hippie en yippiedom slechts schijn was? Dat die veilig gewaande zekerheid een nachtmerrie werd? Wat ze laten zien is een zwak afgietsel van het fysieke theater uit de jaren zeventig en tachtig. En dat stemt niet vrolijk.

Rogie zelf lijkt het ook niet meer zo goed te weten. Als laatste redmiddel grijpt hij naar extreme theatralisering en chaos. Het lijkt wel of hij de autonomie van dans op sterven na dood verklaart. Of verlangt hij met die 'Verelendung' juist het wonder der herrijzenis te bewerkstelligen? Evenzeer hoopte hij op een uitdaging van componist Greg Smith, die hij als muzikale voyeur tussen de dansers plaatst. Helaas, deze Canadese componist reageert op de dramatisch doffe ellende van de gevloerde feestgangers met weinig verheffende electronica, samples, percussie en verwrongen klaagteksten. Dostojevski, Reed, Michaux en Pinter worden er met de haren bijgesleept. Tot overmaat van ramp heeft costumière Heidi de Raad ook nog koffers vol modegrillen sinds de jaren zestig aangedragen. Eindeloze verkleedpartijen moeten illustreren dat de dansers niet meer weten hoe ze hun aangeslagen identiteit kunnen verhullen.

Een uur lang ergerde ik me mateloos aan alle fragmentarisch gehang en gedoe. Theatraliteit is niet te bekennen in deze beerput vol zelfbeklag, geldingsdrang en aanstellerij. Vooral de vijf vrouwen maken geen moment duidelijk wat hen persoonlijk bezielt. Maar dan, eindelijk pas, begint de bittere pil toch te werken, vooral door toedoen van Martijn Kappers, Reinier Schimmel, Goran Turnsek en stagiaire Paulina Krause. In pakkende scènes weten zij het schrijnende van hun psychische nood tenminste aan elkaar voelbaar te maken.

Als een revolver hun ellende ook letterlijk onder schot houdt, ondergaan de naeve dromer, vileine versierder, doorgeslagen gek en de suïcidale vrouw een louterende kracht. Rogie wil na alle puinzooi iets van hoop laten gloren. Maar deze signalen zijn wel erg pover en komen te laat. 'Mayday' blijft reddeloos verloren.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden