RecensieTheater

Geslaagde mix van harde hiphop en oosterse vertelkunst in ‘1001’

1001
DIEHELEDING i.s.m. DOX
★★★

De Arabische verhalen van Duizend-en-een nacht zijn al vaak verteld, maar nog niet eerder in de vorm van gerapte teksten door vijf spelers in trainingspak. Hiphop-theatercollectief Dieheleding zet de klassieke verhalen midden in de actualiteit met Arabische hiphop, vertelkunst, stevige straattaal en razendsnelle personagewisselingen. De voorstelling heet kortweg ‘1001’ maar zit zó stampvol scènes dat het publiek een beetje duizelig achterblijft.

Dieheleding is een jong collectief dat is verbonden met het Utrechtse theatergezelschap Dox. De frisse manier waarop ze hiphop het theater inschuiven, is veelbelovend. Dicht op elkaar vertellen de spelers als uit één mond over grootvizier Sjahriaar die is bedrogen door zijn echtgenote. Woedend dwingt hij elke nacht een andere vrouw zijn bed in, die hij de volgende ochtend ter dood brengt. Tot hij Sheherazade treft: zij kan zó betoverend vertellen dat hij haar laat leven, duizend-en-een nachten lang. Aan het slot heeft zij het hart van de wrede vorst geraakt, is hij menselijk geworden en wil hij haar niet meer kwijt.

De performers rappen de vertellingen van Sheherazade over liefde, wraak, vreemdgaan en boze geesten razendsnel en met gevoel voor humor. In een groteske, komische speelstijl buitelen de prinsen, prinsessen, papegaaien, tweelingbroers en andere kleurrijke figuren over elkaar heen. Met een blauw satijnen achterdoek, dat de zee verbeeldt waarin een schip vergaat, de paleispoort die een prinsenpaar ontvangt of de grot die een crime passionnel verbergt. Afgewisseld door harde straatrap over seks, geweld, mannelijkheid en vrouwelijkheid, die korte metten maakt met de sprookjesachtige sfeer van Duizend-en-een nacht. De glimmende trainings­pakken van de spelers en het eenvoudige achterdoek doen denken aan de setting van een straatgroep.

Wat de voorstelling mist, zijn rustmomenten

Steven Ivo, Merel Pauw, Nick Livramento Silva, Annebel Overbeeke en Dalorim Wartes zijn uitstekende performers. Ze spreken in een strak ritmisch tempo, bewegen als dansers en schakelen moeiteloos van het ene naar het andere verhaal. De combinatie van rap en oosterse vertelkunst is een succes maar de vele ­scènes volgen elkaar zo snel op dat teksten soms niet verstaanbaar zijn en de rode draad zoekraakt. Wat de voorstelling mist, zijn rustmomenten en een grote schaar die er een aantal scènes uitknipt.

Het laatste verhaal, waarin vorst Sjahriaar met Sheherazade over zijn leven fantaseert, is zo’n rust­moment. Naturel praten ze over hun kinderen –het liefst vier! – ups en downs en hun onvermijdelijke afscheid als de een eerder sterft dan de ander. Het publiek hangt aan hun lippen. Verhalen brengen zelfs een moordenaar tot bedaren.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden