null Beeld
Beeld

Tv-columnWillem Pekelder

Gelukkig, Aldith Hunkar is terug op televisie

Gek toch, als je in het buitenland bent, loop je elke mooie kerk binnen, maar in eigen land ga je aan al die pracht en praal straal voorbij. De EO probeert die cultureel-religieuze leemte nu te vullen met het programma Firma Erfgoed. In de drie delen die tot nu toe zijn geweest, is keurig langs de lijnen van de verzuiling het joodse, het katholieke en het protestantse erfgoed behandeld. In het slotdeel – komende zaterdag vanuit Noord-Nederland – wordt nog wat dieper ingegaan op het protestantisme, we zitten per slot van rekening bij de EO.

Een indrukwekkende, maar ook gelaagde serie. We zien niet alleen prachtige bouwwerken, zoals de Portugese synagoge in Den Haag, maar horen ook iets over de maatschappelijke rol van godshuizen. En die is, zoals bekend, niet altijd positief geweest. Presentatrice Aldith Hunkar bezocht zaterdag de Sint Jacobskerk in Vlissingen, waar in de koloniale tijd suiker uit het Caribisch gebied werd opgeslagen en waar praalgraven en rouwborden de slavenhandel van weleer verheerlijken.

Kerkasiel in de Haagse Bethelkapel

De in Suriname geboren journaliste was zichtbaar uit haar doen en pinkte een traan weg. Goed dat een zwarte vrouw nu eens naar ons erfgoed kijkt. Met een scherp oog ziet ze smetten die ‘wij’ misschien niet of minder snel zouden opmerken. ‘Wij’ zijn niet verbaasd over een Michiel de Ruyterraam in een kerk, zij wel.

Maar ook de positieve kant van onze religieuze nalatenschap komt in Firma Erfgoed aan bod. Zo waren we er getuige van hoe in de Haagse Bethelkapel wakes plaatsvinden voor vluchtelingen. Het gebedshuis kwam drie jaar geleden prominent in het nieuws, toen een Armeense familie er kerkasiel kreeg.

Datzelfde Den Haag was eind zestiende eeuw toevluchtsoord voor onder anderen Walen en hugenoten, zoals de beroemde architect Daniël Marot. Van hem zagen we de magnifieke Koepel van Fagel. Ook hier weer die gelaagdheid: vluchtelingen waren niet zelden een verrijking. We kregen tevens een mooi inkijkje in de Waalse kerk, waar het A toi la gloire klonk. Hunkar hoorde het lied geroerd aan. En op straat deed ze met zuidelijke flair een vrolijk dansje.

Dienstbaar aan het verhaal

Toen ze in een zieltogend Brabants klooster voor 10 euro een kist weckflessen kreeg aangeboden – de nonnen houden noodgedwongen uitverkoop – dacht ik: wat goed dat we worden wakker geschud over stervend erfgoed. Maar ook: wat mooi dat Hunkar weer op tv is. In 2007, na een conflict met de NOS, verdwenen als Journaal-presentatrice, en pas nu, veertien jaar later, weer boven water. Het werd tijd. Hunkar heeft een groot talent: ze weet zich dienstbaar te maken aan het verhaal. Bescheiden (“wat fijn dat u tijd voor me heeft”) en onbevangen (“heeft Maria weleens een wonder voor u verricht?”) gunt ze de gast het hele podium.

Dat had ze in haar Journaal-tijd al. Ik sprak haar in 2005 over de jaren dat ze daar naam maakte als verslaggeefster. Hunkar was zo’n beetje de uitvindster van de camjo, de journalist die zelf met een minicamera op pad gaat. “Achter de camera cijfer je jezelf weg voor het maximale effect”, zei ze toen. Diezelfde gave bezit Hunkar, blijkens Firma Erfgoed, nog steeds, ook al kruipt ze nu níet zelf achter de lens. Ik was en blijf een fan van haar. Hopelijk zal de EO haar nog vele kansen geven.

Willem Pekelder vervangt Renate van der Bas en Maaike Bos als columnist over televisie.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden