Interview

Gek, nieuwerwets en voor volwassenen totaal onbegrijpelijk: dit is dé band van 2018

De leden van de band. Vlnr: Emily, Ruby, Tucan, Orono, Harry, B en Seoul. Het achtste bandlid Robert Strange ontbreekt op deze foto.Beeld Max Hirschberger

Superorganism, met leden uit allerlei landen, is dé band van 2018. Zonder internet had de groep niet bestaan. Vandaag verschijnt het debuut, een soort Sgt. Pepper van de gifjesgeneratie.

Dit is een verhaal over een band die zonder het internet niet had bestaan. En natuurlijke selectie had er ook wel iets mee van doen, aldus bandlid Harry. Want werkt iets, dan blijf je bij elkaar, als bandje. Zo bekeken had hun naam niet beter gekozen kunnen zijn. Superorganism. Een van de meeste gehypete nieuwe bands van het jaar.

Dit collectief is het globalisme voorbij: de leden komen uit alle hoeken van de wereld, maar hoefden niet eens op hetzelfde continent te zitten om hun band te beginnen. Aangeschoven voor het gesprek in een Amsterdamse hotelbar zijn de opgewekte Harry (29), uit Londen. Emily (29) - een langharige jongen - komt uit Sydney. En de wat nukkige, 18-jarige Orono komt uit Tokyo. Aan achternamen doen ze niet. De andere bandleden komen uit Zuid-Korea en Nieuw-Zeeland. En inmiddels wonen ze alle acht in een krakkemikkig rijtjeshuis in Londen.

Het duurde jaren voordat Superorganism uitgroeide tot wat het nu is. De eerste leden ontmoetten elkaar zo'n tien jaar terug, online, op een muziekforum. Scholieren nog, van de gifjesgeneratie, die elkaar over het internet bestoken met grappige plaatjes, filmpjes, of muziek die ze tof vinden. "Sommigen van ons verhuisden naar Londen, om daar samen muziek te maken."

Bliebjespop 

Orono, het gezicht van de band, bestond ook lange tijd alleen maar online. Toen een paar jaar terug een vroege versie van wat deze band zou worden in Tokyo zou spelen, ging ze natuurlijk kijken naar haar online-vrienden. Ze maakten nog lawaaierige indierock, compleet anders dan de bliebjespop die Superorganism nu maakt. Orono: "Ik had ze nog nooit in het echt gezien. Ze bleken helemaal gek. Ze gingen als een razende tekeer op dat podium." De destijds 15-jarige Orono was doodsbenauwd. Maar de dag erna ging ze met haar chatvrienden hamburgers eten. En naar schildpadden kijken, in de dierentuin.

Afijn, nu een jaar geleden woonden Harry en Emily en de andere bandleden samen in een huis in Londen. Daar knutselden ze de basis van hun eerste single in elkaar, 'Something for your M.I.N.D.'. Alleen de zang wilde nog niet echt lukken. "Orono poste filmpjes online waarin ze covers zong van 90's-indiebandjes als Pavement en Weezer. We dachten, als experiment vragen we haar iets te bedenken."

Via glasvezel schoot het mp3'tje onder de Atlantische Oceaan door, naar de VS, Orono studeerde inmiddels in Maine. Een uurtje later waren de megabytes weer terug, nadat Orono vanachter haar laptop snel wat had ingezongen.

Emily: "Ik weet nog hoe we in Londen rond de keukentafel zaten. We hadden allemaal zoiets van, wauw, dit kan wel eens iets worden."

Volle inbox

Zeg dat wel. Niet lang nadat het ze nummer 'Something for your M.I.N.D.' op Soundcloud hadden geüpload werd het opgepikt door hippe muziekblogs. Het flitste over het internet. Het duurde niet lang voordat de inbox volstroomde met mailtjes van scouts en geïnteresseerde platenmaatschappijen.

Emily: "Natuurlijk hoop je dat anderen het net zo geinig vinden als wij. Maar we hadden absoluut geen verwachtingen, ik bedoel, het is zo'n absurd idee om een band te beginnen met allemaal mensen in verschillende landen. Gekkenwerk."

Vandaar dat ze het nogal surrëeel vinden wat er nu allemaal gebeurt: dat er opeens een album is, dat hun show op Eurosonic in januari ramvol stond, dat hun hele zomer is volgeboekt met festivaloptredens.

Ook surreëel was wat ze over zichzelf konden lezen op het internet, toen niemand nog wist wie ze waren. Dat was geen tactiek, ze hadden tijd nodig om te bedenken over wat ze nu precies wilden met Superorganism. "En ondertussen wist iedereen zeker dat dit het nieuwe project van Damon Albarn (Blur) en Kevin Parker (Tame Impala) was. Wat ons weer zorgen baarde: straks zou iedereen superteleurgesteld zijn als ze erachter komen dat wij het maar zijn!"

Orono: "Mijn moeder ontdekte op de Wikipediapagina van Superorganism dat er bij mijn naam een koosnaampje stond vermeld, dat verder niemand kent. Heel creepy. Maar aan de andere kant... nog niet zo lang geleden was ik zelf zo iemand die van alles uitzocht over mijn idolen."

Ongrijpbaar

Toch, dat mysterie, de neo-psychedelische videoclips, het beeld van acht kunstenaars in een huis die gekke, nieuwerwetse, voor volwassenen totaal onbegrijpelijke content maken: het draagt allemaal bij aan het ongrijpbare van Superorganism. Het lijkt soms haast té hyperbewust op de tijdsgeest in te spelen om spontaan te zijn ontstaan. De band antwoordt met een omweg.

Orono: "Wij zijn nogal gefascineerd door Katy Perry. Je denkt dat die veel van zichzelf laat zien, je denkt best veel over haar te weten - maar alles is bedacht door een team dat haar continu omringt. Fascinerend."

Emily: "Ik denk dat alle artiesten bezig zijn met het creëren van een persoonlijkheid. Per definitie. Dat heeft een functie. Zeker tegenwoordig, op sociale media beeldt niemand zichzelf af zoals hij écht is."

Harry: "Dat, net als het idee dat moderne popliedjes door een team van mensen worden uitgedacht - dat beïnvloedt ons. Zeker. Maar laten we eerlijk zijn, toen we met dit project begonnen, waren we absoluut niet bezig met het creëren van een imago. Ik denk dat wanneer wij dit allemaal bewust hadden bedacht, het niet zo zou zijn gebeurd."

Het album luistert als een dag in het leven van Orono - van de wekker die gaat, tot een droom waaruit ze ontwaakt. Tijdens hun liveshow staat de band in vrolijk gekleurde regenjassen, en neemt de toeschouwers mee in een soort droomwereld, waarbij Orono commentaar geeft op de eigen visuals. Later worden de schermen volgeplamuurd met de eigen bandnaam. Superorganism lijkt vooral inspiratie uit Superorganism te halen.

Samengesmolten

Emily: "Yes! De band is een verlengde van het soort leven dat we hebben. Het zijn acht hersenen bijelkaar. Die samen zijn gesmolten." Harry: "Voor anderen klinkt dit raar, of eigenzinnig, maar onze muziek is de verklanking van het huis waarin we leven. Filmpjes maken. Nummers schrijven. Muziek uitbrengen. Iedereen heeft z'n special powers."

Emily: "De discussie aan die keukentafel gaat nooit: jij moet zus of zo doen. Doe het maar gewoon, laat maar zien, en als het werkt, werkt het. Dat is heel simpel. Want het is popmuziek. Dat vraagt een directe reactie. En als die er niet is, duidelijk, dan gaan we door naar het volgende idee."

Een van de nummers heet 'Everybody wants to be famous'. Hoe kijken ze zelf aan tegen glorende roem?

Harry: "Alles bij ons draait om het eindproduct. Als we beroemd worden als resultaat daarvan, prima. Waar ik me aan stoor is de persoonlijkheidscultus die zo vaak samenvalt met roem. Het ergste wat er met artiesten gebeurt is wanneer roem rond de persoon de roem die uit het werk voortvloeit overvleugelt."

Emily: "Daft Punk is wat dat betreft een enorme inspiratie. Ze zijn enorm beroemd, maar door die helmen weet niemand wie ze echt zijn. Ze zijn puur beroemd om hun werk. Vandaar ook dat we onze achternamen nergens laten afdrukken. Het gaat niet om ons, maar om popmuziek. Om popcultuur. We willen er deel van uitmaken, het beïnvloeden, erdoor worden beïnvloed. En het is ergens bizar dat dat nu begint te gebeuren."

Superorganism - Superorganism is vandaag verschenen bij Domino RecordsBeeld rv
Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden