FilmrecensiesThuisbioscoop

Geheime liefde, een onvervulde kinderwens, de hel van Casablanca én de allereerste quarantainefilm

‘A Secret Love’ met Pat Henschel (links) en Terry Donahue, die 62 jaar in het geheim geliefden waren.Beeld Netflix

De bioscopen zijn voorlopig dicht, maar filmcritici van Trouw gidsen u door het aanbod van thuisfilms. Kijk bijvoorbeeld de documentaire ‘A Secret Love’ over twee vrouwen die hun liefdesrelatie decennialang verborgen hielden. Of volg in ‘Private Life’ een stel dat maar niet zwanger kan worden.

A Secret Love
Regie: Chris Bolan 
★★★★☆

Decennialang poseerden Pat Henschel en Terry Donahue als hartsvriendinnen, huisgenoten of nichtjes. Dat deden ze niet alleen voor de buitenwereld. Ook voor hun familie in Canada hielden de vrouwen, die elkaar in 1947 in Chicago ontmoetten en 72 jaar een liefdespaar vormden, de schijn op. Pas op hoge leeftijd, als tachtigplussers, verzwakt door ouderdom, durfden ze met hun grote liefde naar buiten te komen.

In de gevierde Netflix-documentaire ‘A Secret Love’ wordt het ontroerende verhaal van de geheime liefde gereconstrueerd door Terry’s achterneef Chris Bolan. Als familielid heeft hij het vertrouwen van de vrouwen. Hij is filmt intieme momenten, zoals als Pat en Terry het huis ont­ruimen waar ze decennia hebben gewoond. Terry is zo verzwakt dat ze samen naar een tehuis moeten. De aanvankelijke weerstand van Pat is begrijpelijk: het huis staat voor hun grote geluk samen. De toekomst in het tehuis is ongewis. Zullen ze een lesbisch koppel accepteren?

Heel mooi zoals de film (opgenomen tussen 2013 en 2018) laat zien dat die vraag al sinds hun kennismaking speelt, toen de 18-jarige Pat als telefoniste werkte en de 22-jarige Terry in het vrouwenhonkbalteam speelde dat ooit de inspiratie vormde voor de speelfilm ‘A League of Their Own’. Het was liefde op het eerste gezicht, maar ook in de grote stad Chicago heerste homofobie en was het beter om een ­lesbische relatie verborgen te houden. Pas in 2009, na 62 jaar, overwonnen Pat (91) en Terry − afgelopen jaar op 93-jarige leeftijd overleden − hun angst en maakten ze de wereld deelgenoot van hun liefde.
Belinda van de Graaf

Te zien op Netflix.

Gesprekken over het uitblijven van een zwangerschap ­veroorzaken allerlei sociaal ongemak voor het echtpaar. Beeld Netflix

Private Life
Regie: Tamara Jenkins
Met Kathryn Hahn, Paul Giamatti, Kayli Carter
★★★★☆

Ze zijn over de veertig en al een tijd bezig een kind te krijgen. In de openingsscène van ‘Private Life’ geeft de New Yorkse theatermaker Richard zijn vrouw, schrijfster Rachel, een hormoon­injectie. Ze zitten er wat futloos bij. Moe, gefrustreerd over eerdere medische ingrepen en pogingen tot adoptie, die niets hebben opgeleverd.

Samen een kind op de wereld zetten is een hoogst persoonlijke zaak. Totdat het niet spontaan lukt. Scenariste-regisseuse Tamara Jenkins, die haar film baseerde op eigen ervaringen, plaatst het stel in een volle wacht­kamer van een vruchtbaarheidskliniek: het sociale ongemak druipt ervan af. Even later ruziën de twee luidkeels op straat, dames met hondjes passerend. Richards schoonzus noemt hen ‘vruchtbaarheidsjunkies’. Niks privé.

Het knappe van Netflix-film Private Life is dat Jenkins, die eerder al veel lof kreeg voor het familiedrama ‘The Savages’, nuchter beweegt tussen geestige dia­logen en momenten van ontroering.

Acteurs Giamatti en Hahn vormen een formidabele combinatie als New Yorkse bohemiens met hun vrolijke honden, die zich in ziekenhuistuniek de joviale grappen van hun arts, en de bemoeienis van vrienden en ­familie moeten laten wel­gevallen.

Met de komst van Richards jongvolwassen nichtje zien we wie ze waren voordat ze zich vastbeten in het babyproject. En zo hoop je dat ze, of er nu een kind komt of niet, die mensen weer worden. Zoals Richard zegt: “Ik wil gewoon mijn leven terug”.
Remke de Lange

Te zien op Netflix.

Ferenc Lengyel als de weinig charmante regisseur van ­‘Casablanca’ Michael Curtiz. Beeld Netflix

Curtiz
Regie: Tamas Yvan Topolanszky
Met Ferenc Lengyel, Evelin Dobos, Declan Hannigan
★★★☆☆

Het lijkt niet meer in zwang onder regisseurs, waarschijnlijk omdat het marketingtechnisch wat ongelukkig kan uitpakken. In de tijd dat ‘Casablanca’ werd gemaakt, eind 1941, kon je in Hollywood een onvervalste klootzak zijn. Enter regisseur Michael Curtiz, Hongaars emigrant en alleenheerser in de productiehel van z’n films.

Boeken zijn vol geschreven over de beproevingen die de makers van Casablanca te verduren kregen. De elegante zwart-witfilm met jazztrompet op de soundtrack licht slechts een tipje van de sluier op.

Zo liep er op elke set iemand van de overheid rond, die moest waarborgen dat films patriottisch genoeg waren. De Amerikaanse moesten gemotiveerd worden een generatie jongemannen naar de oorlog in Europa te sturen. Dat Curtiz erin slaagde een echte film te maken en geen kwezelige propaganda, is een prestatie van jewelste.

‘Curtiz’ houdt hoofdrolspelers Humphrey Bogart en Ingrid Bergman slim buiten beeld – ze laten spelen door anderen zou storen – en richt zich op Curtiz en zijn Hongaarse dochter die bij de opnames verschijnt. Dat hun uitwisselingen het niveau van soapdialogen niet ontstijgen, is zo bedoeld, dat past in de theatrale stijl van toen, met emotionele close-ups met het juiste licht en donker.

Wel aardig zijn de terzijdes. Zo sprak Curtiz beroerd Engels; medewerkers begrepen hem vaak niet. Als waarschuwing hing later een bordje met ‘Hier wordt Curtiz gesproken’ op z’n sets.

Anders dan Casablanca is Curtiz echt voor het kleine scherm gemaakt. Laat deze film een aansporing zijn om Casablanca weer te kijken, ook als Curtiz je niets doet. Of, wie weet, voor het eerst.
Ronald Rovers

Te zien op Netflix.

Lore Dijkman en Michel Sluysmans in 'Lockdown'.Beeld Toneelgroep Maastricht

Lockdown
Regie: Pieter Kuijpers
Met Romy Roelofsen, Lore Dijkman, Michel Sluysmans en Servé Hermans
★★★☆☆

Daar zitten ze dan, de twee artistiek leiders van Toneelgroep Maastricht, thuis achter de laptop. Het is half maart en in Nederland is de intelligente lockdown een feit. Servé ­Hermans heeft er een fles wijn en een pakje sigaretten bij gepakt. Hij videobelt met zijn collega Michel Sluysmans. Er zijn maar liefst 22 voorstellingen afgelast. Wat nu?

‘Lockdown’ is de eerste Nederlandse video call-film over het leven in quarantaine, geschreven door Luuk van Bemmelen, geregisseerd door Pieter Kuijpers en vertolkt door vier acteurs achter laptops en smartphones: Hermans en Sluys­mans en hun levenspartners Romy Roelofsen en Lore Dijkman.

In de film oppert Hermans om de zes uur durende ‘Oresteia’ dan maar op internet te spelen, met hun eega’s in de hoofdrol. En zo wordt er in de huiskamers achter computerschermpjes overlegd en gerepeteerd. En dat niet alleen: de ene artistiek leider blijkt het stiekem met de vrouw van de ander te doen. Er is een overspelige relatie in het spel. Opgesloten in huis zijn de poppen al snel aan het dansen. Aardig is dat de komische thriller die zo ontstaat, de Griekse tragedie weerspiegelt die ze aan het repeteren zijn: ook een verhaal over ontrouw en wraak.

Lockdown is een leuk, inventief initiatief, een huiskamerfilm in coronatijd, al is de lengte met zestig minuten vrij beperkt en komen de acteurs met de meeste filmervaring – het koppel Lore Dijkman en Michel Sluysmans – ietsjes beter uit de verf. Acteren voor een film vereist, ook als het video-acteren is, nou eenmaal een subtielere aanpak dan ­acteren voor toneel.

­Pieter Kuijpers, die Gouden ­Kalveren won als regisseur (‘Van God los’) en producent (‘Aanmodderfakker’) laat ondertussen wel zien dat je met beperkte middelen – twee videobellende koppels en een stressfactor – een heel eind kunt komen.
Belinda van de Graaf

‘Lockdown’ is te zien op Picl, via ­Lumière Cinema in Maastricht.

Servé Hermans en Romy Roelofsen in 'Lockdown'.Beeld Toneelgroep Maastricht
Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden