Afscheidstournee van De Warme WinkelBeeld Sofie Knijff

RecensieTheater

Géén vakantie op Bali is ook leuk, demonstreert De Warme Winkel met overtuiging

THEATER
De Warme Winkel
Afscheidstournee
★★★★

Of het publiek nog een plekkie weet, ergens bij Leiden. Want ze willen direct na de voorstelling vertrekken. Vincent Rietveld, Rob Smorenberg en Manuel Boutreur van De Warme Winkel staan bij het publiek naar een slaapplek te hengelen. Alsof ze vrienden van ons zijn. “Amstelveen mag ook”, zegt Rietveld. “Met dat karretje ga je niet zo hard.”

Hij doelt op het karretje dat achter een van hun fietsen hangt. Decor achterop, tentje erbij; dat is de bonus van deze voorstelling, het idee dat deze mannen – toch ook een beetje ter ere van ons – als ze klaar zijn met spelen nog doorgaan met hun missie. Even niet met vervuilende middelen door de wereld trekken, maar met de fiets, met een tentje. Het geld dat ze niet uitgeven aan hotels, geven ze aan een goed doel.

‘Afscheidstournee’ is het tweede deel in een serie waarin De Warme Winkel antwoorden zoekt op overbodigheid in deze overbevolkte wereld. Oftewel: ‘Hoe houden we het leuk met 10 miljard mensen?’ Het eerste deel, ‘Vincent Rietveld gaat voor de Louis d’Or’, ging over excelleren. Nu is het kernwoord ‘ascese’, oftewel; het streven naar een reine levenswandel. Of misschien wel ‘oefenen in het niets doen’, zoals Smorenberg het verwoordt. Níet op vakantie naar Bali kan ook enorm leuk zijn, dat is een antwoord dat ze alvast hebben gevonden.

Blokfluitoptreden in een kapelletje op een leeg plein

De mannen hebben een film gemaakt om hun plannen te onderstrepen, waarin je ze door Nederland ziet fietsen. Met als hoogtepunt een blokfluitoptreden van Smorenberg en Boutreur in een kapelletje op een leeg plein, in een onbekend gehucht. Als twee jochies op Koningsdag, zo sullig klinken ze, zo ijverig zijn ze bezig. “Niet in de baas zijn tijd”, wil Rietveld het fluiten stoppen, waarna de heren gewoon doorgaan. Later komt dat fluiten op het toneel nog eens terug, als een overheadprojector door een rood doekje in een haardvuur is veranderd. Zulke terugkerende lijntjes geven een gevoel van samenhang aan deze wat brokkelige voorstelling. Dunne lijntjes zijn het. Het thema is er al wel, er wordt al heel veel uitgelegd en verkondigd (over eerdere voorstellingen, over geiten die een landschap opeten, over een bijzonder schilderij van een rots), de verbanden groeien nog.

Jammer is dat Smorenberg niet zo goed verstaanbaar is en ook het speelse gemak van Rietveld mist. Het maakt hun samenzijn wat ongelijk. Dan doet de technicus het met zijn zen-achtige rust beter. Anderzijds, als je meegaat met die kampeerfantasie dan klopt dit trio weer wel. Er is één idealistische aanvoerder, hij heeft twee handlangers. Als die handlangers maar elke avond bij hun tentje blijven oefenen, wordt zelfs hun blokfluitspel, uiteindelijk, geweldig. Het past ook zo goed bij hun thema, een blokfluit: hout, adem, verder niks.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden