Column

Geen thee, maar drank, thuis bij Marga Minco

Beeld Maartje Geels

Abdelkader Benali mocht bij Marga Minco thuis haar de P.C. Hooftprijs overhandigen.

De P.C. Hooft-prijs, de hoogste literaire onderscheiding die Nederland kent, wordt normaliter in de zaal van het Literatuurmuseum uitgereikt aan de laureaat, het juryrapport wordt er uitgesproken waarna de cheque met het bijbehorende beeldje van P.C. Hooft wordt overhandigd.

Afgelopen vrijdag vonden deze feestelijkheden op een andere locatie plaats: huize Marga Minco in Amsterdam-Oost. De grand old dame van de Nederlandse letteren die in haar werk heeft vastgelegd wat de Joden in de Tweede Wereldoorlog overkwam, is te oud voor een formele uitreiking.

Als bestuurslid mocht ik oorkonde, beeldje en bloemen uitreiken. Enigszins zenuwachtig belde ik aan. Aad Meinderts, directeur van het Literatuurmuseum, deed open en stelde me voor aan Marga Minco. De ­weduwe van Bernlef, Eva Hoornik, assisteerde haar liefdevol. Jessica Voeten, de dochter van Marga Minco, fluisterde me in: “Zeggen dat ze doof is, is een understatement”. Het handje van Marga Minco voelde aan als een kuikentje net uit het ei. Omdat taal, ons beider instrument, geen dragende functie had, vielen we terug op het non-verbale. Een brede glimlach wordt beantwoord met een brede glimlach. Je kan er oud mee worden.

Geen theepubliek

De sfeer in huis was vrolijk. Dichter en huisvriend K. Schippers was er ook; hij keek als een nieuwsgierige jongeling van achttien. In de keuken maakten Inge Stikkelorum van het Literatuurmuseum en vriendinnen van Saskia de hapjes klaar. Ik werd meteen aan het werk gezet. Inge reikte me een paar flessen prosecco aan. “Kan je hier de kurk vanaf halen? Voorzichtig?” Wat ik deed. “Het is geen theepubliek, eerder van de drank. ­Laten we maar een extra fles openen,” zei Inge. Ze kreeg gelijk.

Minister Van Engelshoven van cultuur belde ook aan, op eigen initiatief gekomen. Zij sprak Marga Minco toe en sprak haar waardering voor het werk uit. De vader van de minister had in het Jappenkamp gezeten, die familiegeschiedenis speelde mee in hoe de minister Minco’s werk beleefde.

Saskia schreef heel snel op een briefje wat Marga Minco moest weten van het gebeuren om haar heen. Minco had geen bril nodig om de krabbels te kunnen ­lezen.

Dankwoord

Ik reikte de oorkonde uit. En toen kwam het beeldje van P.C. Hooft. Ik haalde het uit de doos. Minco’s ­gezicht spatte uiteen in meisjesachtige vrolijkheid. “Wat een prachtig beeld! Wie heeft dat gemaakt?” Saskia schreef de naam van de kunstenaar op een velletje. Frits Siegers.

Marga Minco had een dankwoord geschreven. Het was kort. En grappig. Ze vertelde dat ze al heel lang in dit huis woonde. De achtertuin kwam uit op het huis van haar uitgever. “Was ik klaar met mijn manuscript, dan gooide ik het over de schutting. Een paar maanden later bracht de postbode het boek aan de deur.” Ze stelde zich voor dat P.C. Hooft als jongeman langs deze weg was gekomen op weg van Diemen naar de grachtengordel. Dit was eigenlijk de buurt waar hij thuishoorde. ­Applaus en gelach. De drank en borden met haring gingen rond.

Thuisgekomen las ik ‘Het bittere kruid’. Na het uitgelezen te hebben, bleef ik nog lang nadenken over wat ik had ­ gelezen. Een mene tekel voor onze tegenwoordige tijd waarin uitsluiting, discriminatie en onverschilligheid op de loer liggen. De mens is mooi, de mens is laf.

Marga Minco wordt dit jaar 99 jaar, insjallah. Haar werk is ziedend actueel.

Abdelkader Benali 

U kunt de columns van Abdelkader Benali lezen in het dossier.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden