null Beeld

ColumnMerijn de Boer

Geen kinderfeestje waar je een midlife-crisis van krijgt

Merijn de Boer

Op een zondagochtend gingen we naar een Tunesisch kinderfeestje. Mijn dochter had bij het steppen door de buurt een leeftijdgenote leren kennen. Een paar dagen later werden we uitgenodigd voor haar vijfde verjaardag.

Bij aankomst bleek dat we ‘à partir de 10 heures’ te letterlijk hadden genomen. Ik voelde me buitengewoon Hollands toen we om tien uur stipt bij een volkomen verlaten speeltuin aankwamen. Het regende maar gelukkig was er een tent. Mijn vrouw en dochter gingen naar binnen, ik bleef buiten toekijken hoe mijn zoon op een trampoline stuiterde.

Verregend, een beetje koud inmiddels, dacht ik aan twee vrienden in Nederland die allebei hadden geklaagd dat ze ieder weekend naar Monkeytown moesten voor een kinderfeestje. Een van hen schreef: ‘Klaar voor de midlifecrisis!’

Gelukkig zit ik in Tunesië, dacht ik toen ik het las. Nu begon ik daaraan te twijfelen. Vooral door de regen was het een nogal troosteloze bedoening in deze speeltuin. Er was frisse lucht maar verder was het niet veel beter dan Monkeytown. Alhoewel, ik herinnerde me dat ik in de ballenbak van de Haarlemse Monkeytown een keer een paar volwassenen had zien zwemmen, die twee ballen onder het T-shirt van een tweejarige stopten (ik hoop dat het hun dochter was) en toen riepen: ‘Kijk, ze heeft borsten!’

Door de herinnering kwam de Tunesische speeltuin me ineens voor als een baken van beschaving.

Tegen half elf kwam de jarige aan en daarna volgden langzaam alle anderen. Met jassen boven hun hoofd renden ze van de auto naar de tent.

Mijn nog immer doorstuiterende zoon

Ik keek naar mijn blije, nog immer doorstuiterende zoon en vroeg me af of hij doorhad dat het regende. Omdat ik inmiddels erg nat was (en hij ook), stelde ik voor om naar binnen te gaan. Ik was ook wel benieuwd hoe het in de tent zou zijn. ‘Taart?’, vroeg ik, en toen kwam hij.

Binnen was er weliswaar (nog) geen taart maar wel allerlei ander erg lekker Tunesisch eten. Ze draaiden goede muziek, alle kinderen waren blij en we leerden al snel sympathieke andere ouders kennen. Het was kortom geen kinderfeestje waar je een midlifecrisis van kreeg.

Tegen het einde werden zowel de kinderen als de ouders naar voren geroepen voor de vogeltjesdans. Ik had het geluk dat mijn zoon net op dat moment terug naar de trampoline wilde. Terwijl ik buiten stond, in de zon inmiddels, klonk uit de tent tamelijk hysterisch gezang en gejoel. Het voelde even alsof ik niet op een kinderfeestje was maar op een huwelijk, en dat iedereen daarbinnen dronken was.

Door een plastic raam keek ik naar binnen. Het zag er uiteraard compleet ridicuul uit. Maar door al die blije gezichten kreeg ik bijna spijt dat ik niet meedeed.

Merijn de Boer is schrijver, huisman en expat. Zijn vrouw is diplomaat. De Boers laatste roman De Saamhorigheidsgroep stond op de shortlist van de Libris Literatuurprijs 2021. Lees zijn columns hier.

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden