Geef mij maar 'Oh oh Cherso'

Het eerste dat ik na het ontwaken tikte was: Ik als blanker wordende oudere man. Maar toen ik de slaap uit mijn ogen had gewreven, dacht ik: Nee, het is ouder wordende blanke man. Waarom begin ik dit stukje zo raar? Omdat ik u wil uitleggen dat ik tot een gehate soort behoor: weliswaar nog net geen babyboomer, maar wel vijftiger, wit en man. Met die troebele blik kijk ik naar de kleurentelevisie, en ik moet u zeggen, dat valt niet altijd mee. Voor u niet, zo vermoed ik, maar ook voor mij niet.

Zo meende ik pas, na een paar stevige bellen wijn, in ’Oh oh Cherso’ verzeild te zijn geraakt. Ik zag een robuuste jongeman die heel hard ’kut’ riep en een ander die zijn maat uitschold voor ’homo’. Ook doemden beelden op van halfnaakte jongelui die zich in de buitenlucht stonden af te rossen. ’Oh oh Cherso’ is still going strong, mompelde ik voldaan. Totdat ik iets vreemds ontdekte: Waarom spraken onze vrolijke vakantiegangertjes elkaar ineens met de achternaam aan? Geen Sterretje of Jokertje, maar Noordzij en Heineken. Noordzij ontfermde zich over een meisje, dat zich aan haar voet had verwond, want deze knul wist wel raad met diepe sneeën. De vertrouwde Oh oh Cherso-humor, constateerde ik enigszins gerustgesteld, maar waar was toch dat zwembad gebleven? En waarom was er een aftiteling? Waren onze vakantievrienden plotseling acteurs geworden? Nee, ’Feuten’ , zo bleek. Een nieuw BNN-drama, net zo dorstig en hitsig als ’Oh oh Cherso’, alleen ietsje slechter geacteerd. En ook minder interessant qua verhaallijn en karakterontwikkeling.

Gretig zapte ik naar mijn generatiegenoten Michiel Romeyn en Jhim Lamoree. Met een knipoog naar het vroegere omstreden VPRO-programma ’RAM’, presenteren zij ’R.E.L.’, een Avro-magazine over kunst. Het is een kruising tussen serieuze kunstbeschouwing en satire. ’Herenleed’-achtige beelden van twee stemmig geklede presentatoren met grote paraplu’s in een onbestemd landschap, worden versneden met reportages van museum- en podiumbezoeken. Acteur Romeyn speelt de rol van de verwonderde tegenover Lamoree, de kenner. Die rolverdeling levert droogkomische conversaties op. Lamoree, staande voor een foto van Jan Dibbets: „Hij heeft een ijle schoonheid, waardoor je bijna gaat zweven.” Romeyn: „Dat heb jij nogal snel, geloof ik.”

Romeyns (gespeelde?) onbevangenheid leidt tot basale, maar interessante vragen, zoals aan Hans van Manen, na diens laatste voorstelling ’Without words’: Hoe leg je uit hoe iemand moet dansen? Direct daarop volgt een complimenteuze recensie van Lamoree, die constateert dat de balletten van Van Manen steeds minimaler worden. „Niets erger dan decoratief”, beaamt de choreograaf. Romeyn vertelt dat hij vooral de blauwe cirkel zo prachtig vond. Van Manen fijntjes: „Het was een ovaal.” Een onderhoudend, informatief en fris kunstprogramma, al weet je soms niet wat ’echt’ is en wat gespeeld. Maar had ik dat bij ’Feuten’ ook al niet? Ben ik de kluts kwijt of is het de leeftijd? Ernstig verward beklom ik mijn ouder wordende blanke mannenbed.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden