Nieuws Gamemuziek

Game-muziek in de concertzaal: geen elektronische bliepjes maar echte emotie

Bezoekers van een game-expo kijken naar een presentatie van ‘Lighting Returns’ uit de game Final Fantasy XIII. Beeld EPA

In klassieke concertzalen rukt een nieuw genre op: de game-muziek. Melodieën die oorspronkelijk dienden als achtergrond bij videospelen, worden nu bewerkt tot avondvullende programma’s. Ze klinken wereldwijd in uitvoeringen van gerenommeerde orkesten als het London Symphony Orchestra en het WDR Sinfonieorchester Köln.

Morgenavond doet het Nederlands Philharmonisch Orkest een duit in het zakje. In het Concertgebouw in Amsterdam klinkt dan Final Symphony II. Deze game-muziek is gebaseerd op ‘Final Fantasy’, een populair vijftiendelig videospel met geanimeerde wezens en lasergevechten.

Tussen 2013 en 2018 circuleerde al een voorloper met concertmuziek rond deze game-serie. Dat werd een ongekende hit. Van Wuppertal tot Tokio stroomden de concertzalen vol met vijftien- tot dertigjarigen, een doelgroep die je met Mahler of Debussy nauwelijks binnenkrijgt.

‘Strauss is ook niet overal briljant’

Een mooie prestatie, zeker omdat er geen enkel gamebeeld bij te zien was. Maar ontstijgt de muziek het niveau van de kitsch? De Duitse dirigent Eckehard Stier, morgen op de bok, is daar stellig over. “Het is echt goede muziek”, zegt hij. “De muziek vertelt het verhaal van de game op een beeldende manier. Vraag me niet waarover dat verhaal precies gaat, maar je beleeft de emoties heel direct. Stilistisch lijkt het op de filmmuziek van John Williams.”

Het luistergenot zit deels in de herkenning van de melodieën, maar ook voor niet-gamers is de muziek volgens Stier de moeite waard. Na afloop van een concert vertellen bezoekers hem vaak hoe ontroerd ze waren. Dat kan hij zich goed voorstellen. “De muziek is net zo verhalend en emotioneel als die van bijvoorbeeld Richard Strauss.” Maar ook van die kwaliteit? “Misschien niet helemaal. Maar de Symphonia Domestica van Strauss is ook niet overal briljant.”

Bij game-muziek zullen veel mensen denken aan elektronische bliepjes, maar die tref je in Final Symphony niet aan. Het geluid bij games is sinds de jaren tachtig een stuk geavanceerder geworden, zegt Stier. “Producers steken tegenwoordig veel geld in de muziek. Nobuo Uematsu, de Japanner die de melodieën voor Final Fantasy heeft gecomponeerd, geldt als de goeroe van het genre.”

Gamen? De dirigent tuiniert liever

De Duitse producer Thomas Böker, de initiator van het Final Symphony-programma, huurde kundige arrangeurs in die de korte game-deuntjes moesten bewerken tot stukken van vijftien tot wel vijfentwintig minuten. Het resultaat is een programma dat begint met een ouverture. Daarna volgen symfonische gedichten en zelfs een pianoconcert, gespeeld door de Zwitserse pianist Mischa Cheung.

Zelf houdt Stier niet zo van games. Hij houdt zich liever bezig met tuinieren. Maar het uitvoeren van game-muziek vindt hij wél leuk. “Ik doe het naast het gangbare repertoire, ter afwisseling op bijvoorbeeld Strauss en Wagner. Als je nooit iets nieuws probeert, wordt het leven saai.”

Lees ook:

Is het niet zonde om een toporkest op te laten treden met de Harry Potter-soundtrack?

Het Rotterdams Philharmonisch speelt maar liefst vijf avonden live bij ‘Harry Potter en de vuurbeker’. Drie concerten zijn al helemaal uitverkocht. Waarom leent een toporkest zich voor zulke kitsch?

De Wagner van de filmmuziek

De opzwepende muziek die John Williams voor de ‘Star Wars’-cyclus componeerde, droeg in hoge mate bij aan het succes ervan. Luke Skywalker zonder zijn eigen leidmotief? Ondenkbaar.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden