TheaterrecensieBuyer&cellar

Freek Bartels stuitert ontwapenend door de kelder van La Streisand

Freek Bartels schetst de wondere wereld van Barbra Streisands kelder met overtuigende verbeeldingskracht.Beeld Jeroen Luiten

Theater
Buyer & Cellar
Medialane met OpusOne
★★★☆☆ 

Het klinkt als een sprookje, maar het is echt waar. Diva Barbra Streisand heeft onder haar huis een winkelstraat gebouwd met nepwinkeltjes. Daar bewaart ze beroemde kledingstukken, bellen­blazende poppen en brocante ­accessoires.

De fictie begint bij het script van Jonathan Tolins over werkloze acteur Alex, die de nepwinkeltjes gaat ‘runnen’, zodat La Streisand een gesprekspartner heeft wanneer ze door haar perfect uitgestalde spulletjes struint. Een geestig idee om wild te kunnen fantaseren over het over-de-topleven van de beroemdheid.

‘Buyer & Cellar’ is de eerste solo van Freek Bartels. Een groter contrast met zijn vorige rol (in ‘Hello Dolly’) is er niet, want in die voortijdig gestopte voorstelling wemelde het van de decors, kostuums en acteurs. Nu staat Bartels alleen, in zijn dagelijkse kloffie, met alleen een paar theaterkisten als attributen. Het gaat hem goed af. 

Jongensdroom

Hij schetst de wondere wereld van Streisands kelder met overtuigende verbeeldingskracht. Alsof we Alex’ jongensdroom helemaal met hem meebeleven. De vier personages: Alex, diens partner Barry, ­Barbra’s huismeester Sharon en Streisand, speelt hij allemaal zelf, waarbij hij moeiteloos dialogen heen en weer laat stuiteren. Zijn enthousiasme is aanstekelijk, al gun je hem meer rust wanneer hij buiten adem doorratelt, maar doordat Bartels het zonder poeha of borstklopperijen speelt, blijft hij ontwapenend.

In eerste instantie verveelt Alex zich suf in de kelder, maar wanneer ‘De’ klant binnenstapt, ontwikkelt zich voorzichtig een vriendschap tussen hem en Barbra. Alex kickt daar thuis zodanig op, dat het zijn relatie met de meer cynische Barry schaadt. Maar is het wel vriendschap? Of blijft Alex een levend ­attribuut tussen de rijkeluis-prul­laria? 

Utopie

Veel nieuws komen we ondertussen niet over Streisand te ­weten: ze is rijk, heeft jeugd-issues en veel noten op haar zang. Alex staat daarnaast symbool voor de ­vele ‘mislukte’ acteurs in de Verenigde Staten die continu moeten afwegen hoever ze zichzelf laten vernederen in afwachting van een zeldzame doorbraak. Ook daar vertelt de voorstelling weinig nieuws over. 

Net als over het onderliggende thema: utopie. Waarom blijven we proberen om onze wereld almaar idealer te maken, terwijl we nooit perfectie zullen bereiken? En wat mis je wanneer je anderen nooit goed genoeg vindt? Toch heb je een heel vermakelijke avond met Bartels, die goed uit de voeten kan met de komische, goed lopende vertaling van Jeremy Baker.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden