Dichtbundel

Frédérique Spigts gedichten zijn zo rauw als haar stem

Tekening van Frédérique Spigt bij haar gedicht 'Zondagochtend'.

Een stadsmus en een zangeres die met haar rauwe vocalen hartverscheurend over de liefde en het leven kan zingen; zo kan het imago van zangeres Frédérique Spigt samengevat worden. Maar in haar eerste dichtbundel ‘Misantroop’ leren we ook een andere kant van de Rotterdamse kennen.

Spigt (63) was ooit het gezicht van de bands I’ve Got The Bullets en A Girl Called Johnny, en ging later solo. Songteksten schrijven is iets wat ze al jaren doet. En ja, er floepte ook weleens een gedicht uit. Maar het idee om een dichtbundel te schrijven kwam pas toen muzikante Corrie van Binsbergen haar vroeg om tijdens hun gezamenlijke theatervoorstelling ‘Stukjes’ enkele gedichten voor te lezen. “Als Corrie wil dat ik gedichten ga lezen, ga ik er ook meer maken. En toen is dit er zo uitgerold”, herinnert Spigt zich, die ook de tekeningen voor de dichtbundel maakte.

Bij het schrijven kreeg ze hulp van schrijfster en dichteres Ellen Deckwitz. “Ik heb haar de gedichten opgestuurd met het verzoek heel streng voor me te zijn. Ze heeft me toen een paar dingen uitgelegd die ik verkeerd deed. Soms had ik een gedicht al gemaakt en dan wilde ik het afsluiten met een bevestiging van wat ik al gezegd had. Ellen zei dan: ‘Je wilt een kers op de taart zetten maar die zit al helemaal door de taart heen!’”

‘Ik zou geen leven hebben zonder de fauna’

Dat de tips hebben gewerkt, blijkt wel uit het feit dat Misantroop spaarzaam geformuleerde en zeer beeldende gedichten bevat. Zoals je bij Spigt verwacht, biedt Misantroop gedichten die net zo rauw zijn als haar stem. Zo schrijft ze in ‘Zondagochtend’: God belt mij wakker met de klokken / niemand loopt op straat / de spreeuwen pikken in het braaksel.

In de bundel maken we echter ook kennis met Spigt de natuurliefhebber, die haar mijmeringen over een reiger en een vliegend hert vastlegt. Zelfs een nietige pissebed ontsnapt niet aan haar aandacht. “Ik zou geen leven hebben zonder de fauna”, aldus Spigt. “Ik heb een hond, dus ik ga elke dag naar een bos of park en als ik in de natuur ben ga ik wel kijken met mijn verrekijker. Voor mij klopt alles in de natuur. Ik ontleen er een stuk steun aan.”

Het zijn dan ook de gedichten over de natuur die het meest beklijven. Zoals ‘Lakenvelders’, een geslaagde ode aan dit oude koeienras, die je het gevoel geeft dat je even met Spigt meeloopt en -kijkt door bossen en weilanden: Gespiegeld groene lucht / waar geblokte koeienlijven traag als wolken drijven / verkeer razend langs weidegrond.

De dichtbundel Misantroop is te bestellen via de website: www. frederiquespigt.nl. De voorstelling Stukjes van Frédérique Spigt en Corrie van Binsbergen is tot en met 27 maart te zien in het theater.

Lees ook:

‘Murder ballads zijn verhalend zo sterk, ze zijn als een luisterboek’

De Rotterdamse band The Bullfight brengt een ode aan de murder ballad met een nieuw album én een kunstboek. ‘Je krijgt haast sympathie voor de moordenaar.’

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden