De Serie

Franse rechercheur in een decor van molens en bloemenvelden

Tchéky Karyo speelt Baptiste, de rechercheur die al in ‘The Missing’ te zien was.

De Britse detectiveserie ‘Baptiste’ speelt deels op De Wallen. De makers tillen het concept ‘onverwachte wending’ naar een hoger niveau.

De eerste scène van de BBC-detectiveserie ‘Baptiste’ begint op een Engels strand, waar een oudere man iets zoekt tussen de schelpen. De tweede scène eindigt een paar minuten later in zijn woonkamer. Zijn lichaam wordt met een kettingzaag bewerkt. Dat gebeurt trouwens buiten beeld. Dit is een detectiveserie, geen horror.

Die plotselinge wending is typerend voor Baptiste, een spin-off van de geslaagde BBC-serie ‘The Missing’, waarvan in 2014 en 2016 twee seizoenen zijn uitgezonden. Beide series draaien om de Franse rechercheur Julien Baptiste, een doorgewinterde speurneus met de achteloze doortastendheid van Columbo en de grijze eminentie van Inspector Morse (maar zonder het chagrijn).

Dat was ooit anders en aan het begin van deze nieuwe serie wordt dan ook duidelijk gesteld dat Baptiste niet meer de man is die hij was. “Ik ben niet meer de man die ik was”, vertelt hij zeker drie personages in de eerste aflevering. Reden: de hersentumor, waardoor hij in The Missing nog weleens met gestrekt been gevaarlijke situaties in ging, is verwijderd. Hij is er bedeesder door geworden, kwetsbaarder ook.

Het verrassende voor Nederlandse kijkers is dat de serie zich grotendeels in Amsterdam afspeelt. Op De Wallen om precies te zijn, want waar anders? Alsof criminelen zich niet op de Zuidas verbergen. Maar goed, om hetzelfde frame maar weer eens uit te melken: Baptiste woont er met zijn vrouw, dochter en schoonzoon als hij door een oude vriendin, politiecommissaris Marta, om hulp wordt gevraagd. Een verwarde Engelse toerist is zijn nichtje kwijt. Ze werkte in de prostitutie. Hij verdenkt de Roemeense maffia ervan iets met haar verdwijning te maken te hebben.

Tussen de onvermijdelijke shots van molens en bloemenvelden door, voltrekt zich vervolgens de ene na de andere onverwachte wending. Dat klinkt als een open deur, want misleiding van de kijker hoort bij het detectivegenre, maar in Baptiste ­tillen de makers dat naar een hoger niveau. In ieder geval naar een ander niveau. Lichaamsdelen duiken op onverwachte plekken op, net als kinderen, van wie men het bestaan niet kende en overal wordt bedrogen en verraden. De enige constanten zijn de wijsheid van Julien Baptiste en de karikaturale wreedheid van de Roemeense maffia. De schrijvers ­weten het allemaal net aan de goeie kant van lachwekkend te houden.

Waar de serie tekortschiet, is bij de allerindividueelste pijn van de personages. Die blijft schetsmatig en op de achtergrond. De een had een tumor, de ander heeft longkanker of een alcoholverslaving en weer een ander heeft een kind verloren: over die pijn wordt verteld, maar nergens voel je de angst of radeloosheid.

Waarom moeten criminelen zo vaak karikaturen zijn? Je zou als schrijver kunnen proberen die Roemenen ook een gezicht te geven en niet alleen een kettingzaag of dreigende oneliners. Dat zou het drama alleen maar interessanter maken.

De Serie 

In ‘De Serie’ wordt iedere week een serie of podcast besproken die te zien is op tv, Netflix of ergens anders. Andere afleveringen vindt u hier.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden