Opinie

Finalisten Kleinkunst Festival zijn braaf, braver, braafst

AMSTERDAM - 'De kwaliteit is wel eens beter geweest' en het gebodene was 'allemaal een beetje braaf'. Meer kon juryvoorzitter Willem van Beusekom er niet van maken. Ondanks onderlinge verschillen en twijfel koos de jury solist Jelle de Bruijn als winnaar van het 14de concours om de Wim Sonneveldprijs. Hij kreeg bij gebrek aan beter ook de publieksprijs mee naar huis.

In 1997 schrapte de jury van het Amsterdams Kleinkunst Festival de finale, omdat ze het gebodene niet goed genoeg vond. Er werd dat jaar geen enkele prijs uitgereikt. Daarna zijn de statuten onmiddellijk gewijzigd: de jury kan niet meer besluiten dat er geen finale plaatsvindt. Maar ze is (nog steeds) niet verplicht de Wim Sonneveldprijs uit te reiken. Misschien had de jury van editie 2001 er verstandig aan gedaan geen winnaar aan te wijzen, want wie een spetterende finale van het Amsterdams Kleinkunst Festival had verwacht, kwam bedrogen uit: het was braaf, braver, braafst. Geen van de kandidaten had verrassende wendingen in huis, de meeste grappen zag je lang van tevoren aankomen en inhoudelijk werd je ook al niks wijzer.

De dames Luider & Van Donselaar traden als laatste op en eindigden op de derde plaats met 'Soms uitverkocht'. Het soort cabaret dat zij maken is oubollig: twee vriendinnen in badjas die elkaar afzeiken met een Utrechts accent maakt nog geen leuke sketch. Regelmatig klonk er gezucht uit de zaal om de zoveelste flauwe (woord)grap. ,,Het programma was niet subtiel waar het subtiel moest zijn en was niet professioneel waar dat op dit podium had gemoeten. Het was te traag en niet spannend'', aldus de jury.

De tweede plaats was voor het HMS, drie dames uit drie culturen. Ze hadden goed nagedacht over de vorm van hun programma 'Scat'. De telkens terugkerende pose van Charlie's Angels werkte bijvoorbeeld goed. De onderlinge cultuurverschillen werden op een grappige manier uitgebuit -compleet met het zingen van de drie volksliederen door elkaar heen- waarbij de Spaanse Sonsoles Alonso als het ondeugendst uit de bus kwam. Haar uitspraak van het Nederlands schopte een spelletje Lingo totaal in de war. Alonso is ook een goede pianiste. De andere twee, Svestka en Marij van den Boom, beschikken over mooie stemmen, wat vooral te horen is als ze samen zingen. De liedteksten waren echter vaag en dus nietszeggend, er werd vaak het thema 'vluchteling' gesuggereerd, maar nergens kwam dat uit de verf. De jury vond 'Scat' ,,een zorgvuldig gemaakt programma, misschien soms wel iets te bedacht. (...) Soms met diepgang, soms met humor, maar ook wel braaf''. Dichtgetimmerd en saai is dichter bij de waarheid, de dames mogen best wat losser met elkaar omgaan op het toneel en nog eens kritisch kijken naar de inhoud van hun teksten.

Jelle de Bruijn was de enige man en de enige solist van de finale-avond. Zijn programma was in de vorm het meest afwisselend: naast absurdistische, visuele scènes (ooit iemand gezien die met dertig kruimeldieven een grote hoeveelheid rook probeert op te zuigen?) waren er verhalen, improvisaties met de zaal en een half liedje. Jammer alleen dat de hoogtepunten schaars waren en de meeste grappen flauw: ,,Ik heb een dikke vriendin. Zij heeft me toch een bos schaamhaar, het lijkt wel een kokosmat! Laatst heb ik een scheerapparaat gepakt en er met grote letters 'Welkom' in geschoren.'' Niet leuk. De jury oordeelde dat ook hij erg braaf was en best iets meer pit in zijn programma mag brengen. Gegronde redenen om hem als winnaar aan te wijzen, had de jury niet. Maar dat kon De Bruijn niet deren. Als een echte braverik dronk hij achteraf een lekker flesje chocomel. Op de goede afloop.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden