Filmrecensie Perfect cadeau

Film is niet hetzelfde als toneel met een camera erop gericht

Het verjaarsfeest van Sylvia wordt in ‘Perfect cadeau‘ een ongemakkelijke familiereünie.

Perfect cadeau
Regie: Martijn Hullegie
Met John Leddy, Werner Koenen, Atefrans de Bruin, Miron Hageman, Ton Niessen
★☆☆☆☆

‘Perfect cadeau’ is helemaal buiten de fondsen om gemaakt is, een zeldzaam fenomeen in de filmwereld. Dat betekent dat er sowieso liefde in het project zit. Het maken van een film is altijd een uitputtende bezigheid en een kwestie van lange adem. Als je alles ook nog eens in eigen beheer doet, zijn de obstakels legio. En dan wordt de film ook nog landelijk uitgebracht. Reden voor een serieuze beschouwing.

Het verhaal draait à la Harold Pinters ‘The Birthday Party’ om een verjaardagsfeest dat de makers met villein genoegen uit de hand laten lopen. Het gaat om Sylvia’s verjaardag en die avond heeft ze een verrassing voor haar man Arend, die ze tijdens het diner wil delen.

Voor de kijker is dan al duidelijk dat ze zwanger is. Maar Arend heeft ook een verrassing. Hij heeft het diner afgezegd. In plaats daarvan heeft hij zijn broers uitgenodigd. Met een van hen is hij jaren gebrouilleerd geweest en een herenigde familie leek hem een aardig cadeau voor Sylvia.

Voor zijn broers blijkt die nieuwe vrede niet zo vanzelfsprekend. En voor Sylvia hoeft die verzoening niet zo nodig. De situatie kan dus alleen maar gierend uit de bocht vliegen.

Het maken van ‘Perfect cadeau’ was ongetwijfeld een avontuur, de film zelf is dat niet. Het probleem is dat zowel de dialogen als de cameravoering niets aan de verbeelding overlaten.

Alles wordt uitgesproken

Ook in een kamerspel kun je met de camera observaties doen die verdieping geven aan het verhaal. Dat gebeurt hier niet: we zien alleen pratende hoofden. Met het medium film gebeurt niets. Dit is een verfilming van een toneelstuk, maar film is niet hetzelfde als toneel met een camera erop gericht. Ook de dialogen laten weinig aan de verbeelding over. Alles wordt uitgesproken. In vaktermen: het ontbreekt aan subtekst.

Je kunt zeggen dat de acteurs opzettelijk weinig emoties tonen; van filmpionier Robert Bresson mochten zijn ‘modellen’ absoluut geen expressie tonen omdat ze een leeg canvas moesten zijn. Maar hier krijg je toch de indruk dat het een beperkt bereik van de acteurs is dat voor een afwezigheid van expressie zorgt. Het personage van Sylvia probeert het namelijk wel.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden