FilmrecensieDrama Girl

Film is een construcie, het leven eigenlijk ook zien we in Drama Girl

Leyla de Muynck en haar moeder (Elsie de Brauw) hebben een gecompliceerde band.

Drama Girl
Regie: Vincent Boy Kars
Met Leyla de Muynck , Jonas Smulders, Elsie de Brauw, Pierre Bokma
★★★★☆

“Oké Leyla, ik wil heel graag de key moments uit je leven in scène gaan zetten”, klinkt het monter vanachter de camera. Midtwintiger Leyla, voor de camera, zit er vrolijk bij. Ze heeft er wel zin in. Filmmaker Vincent Boy Kars maakt na ‘Independent Boy’ met zijn tweede film een intrigerende ‘documentaire waarin we fictie verwerken gebaseerd op het leven’. Oei, dat klinkt krampachtig. Maar het pakt losser, lichter en leuker uit dan je zou denken.

Danseres Leyla heeft een aantal moeilijke levensmomenten achter de rug: misschien helpt het die te verwerken door ze na te spelen. Zoals de fase waarin ze vastliep op de dansacademie, en het er niet goed met haar ouders over kon hebben.

In een serietje verschillend gefilmde en gespeelde scènes bezoekt Leyla haar vader in diens schilder­atelier. Pierre Bokma speelt de artistiek bont geklede vader, een acteur die je met een gerust hart kunt vragen steeds een net andersoortige vader neer te zetten. Het levert een geweldig mini-inkijkje op in acteren, improviseren, mimiek en woordkeuze in een scenario.

De moeder die soms ijzig haar eigen plan trekt

Elsie de Brauw is minstens even mooi flexibel als Leyla’s moeder die soms wat ijzig haar eigen plan trekt. Leyla speelt ook de ontmoeting na met haar vriendje Frans (Jonas Smulders) en de hoogte- en dieptepunten die tussen hen volgen. De spelmomenten duren nooit lang.

Soms stopt Leyla voor een terzijde: “Ik klap helemaal dicht”. Of Kars bevraagt Leyla vanachter de camera: “Wat gebeurde er?” Het effect is dat je als kijker meegaat in het besef dat je naar een constructie kijkt, naar een gekozen vorm die ook anders had kunnen zijn. Film is natuurlijk een constructie, maar het leven eigenlijk ook. Gebeurtenissen worden een verhaal dat zich vervolgens laat navertellen, reflecteert Leyla tussendoor, met opgetrokken benen peinzend op de bank.

Bij scènes tussen Leyla en haar moeder, die een gecompliceerde band hebben, grijpt Kars zelfs een paar keer in, als om zijn hoofdpersonage naar een emotionele kern te sturen. Is hij nu filmmaker of mentale coach? Meer en meer wordt ‘Drama Girl’ een wonderlijke mengeling van werkelijkheid en fictie die overgaat in een soort familieopstelling-therapie. Dit mag soms wat zware momenten opleveren, Kars geeft zijn film met een levendige soundtrack en nadrukkelijk gebruik van primaire kleuren ook een energieke sfeer.

Hebben we de echte Leyla beter leren kennen? Of is Leyla een actrice, die heel goed doet alsof ze zichzelf is? Het doet er eigenlijk niet zoveel toe. In je hoofd is haar leven al een verhaal geworden, dat zich laat navertellen.

En misschien ook wel niet.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden