Fietsen in de winter

Als het rotweer wordt, is het altijd even slikken voor fietser en fietsblad. De toerfietser bergt zijn toerfiets op, de woon-werkfietser bereidt zich mentaal voor op vaker de bus nemen en het blad moet onderwerpen verzinnen die de al die fietsers niet al te veel frustreren.

Vogelvrije fietser (november/december, 40 gulden per jaar) heeft een paar verhalen over de emancipatorische kant van fietsen. Moet fietsen niet in het inburgeringsprogramma van immigranten? Die blijken veel minder te fietsen dan autochtone Nederlanders, en maar een enkel cursusje hier of daar poogt daar iets aan te veranderen. Het is niet alleen omdat het nu eenmaal Nederlandser is: “Veertig procent van de Amsterdamse kinderen tussen vier en twaalf jaar komt uit een Turks, Marokkaans of ander Afrikaans gezin, culturen waar fietsen niet gebruikelijk is.” Dat worden weer een hoop files op de gracht als die groot zijn.

En dat terwijl fietsen zo'n krachtige sociale invloed kan hebben. Als we Vogelvrije fietser mogen geloven waren fietsen het breekijzer waarmee vrouwen uit de rok en in de broek wisten te geraken. En schrijver Kader Abdolah haalt herinneringen op aan fietsen in Iran en Nederland.

Vogelvrije fietser bericht verder over de fietswachten die in Utrecht enige orde scheppen in de fietsenbende bij het Centraal Station, en legt uit waarom het bij stations wel een bende zal blijven: een structureel tekort van 25.000 fietsklemmen. Eigenlijk voldoet trouwens geen van de 275.000 klemmen bij de NS-stations aan de normen. Op 11 november voerde de bond actie bij het Amsterdamse Centraal Station, en de aanwezige Kamerleden hebben blijkens hun inbreng in het debat over de begroting van Verkeer en Waterstaat deze week goed geluisterd. Onder andere PvdA en GroenLinks drongen aan op meer geld voor de stallingen.

De Fiets van november ( 7,95) weet dat het bij de lezer moet aankomen met verhalen die meer aansluiten bij de beleving vanaf het zadel, en kiest voor zo'n herfstnummer waar het afzien nog erger van af druipt dan anders. “Ik heb de hel gezien en het was er mooi”, luidt de kop boven een verslag van de Crocodile Trophy, een meerdaagse ATB-koers vanuit de rode woestijn van de Northern Territories naar Cooktown aan de kust van Queensland. Soms mag het fietsen heten tot het zitvlak ervan open gaat liggen, maar net zo goed kan het dertig kilometer zandsloffen zijn, en dat vindt zo'n fietser eigenlijk nog het ergste: “Dan breekt er iets bij me.” Bij de locals ook, die gaan zelfs in een vierwielaangedreven auto de woestijn niet echt graag in.

Daarbij vergeleken doet het ATB-rondje Texel bij guur weer, voor 913 deelnemers, lachwekkend aan. En kan er maar iets meer meegevoel af bij twee pagina's verslag van iemand die al vakantievierend in regenachtig Frankrijk pas in de derde stad een hotel vond.

Ook al ATB (dat is nu eenmaal net zo goed een winterfiets) is het verhaal over de mogelijkeden in Noord-Portugal. Maar de kasseienstroken van de Dourovallei lopen langs wijngaarden en er staat een zonnetje boven. Nog een paar maanden, dan kunnen de dunne bandjes weer van zolder.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden