Tv-columnMaaike Bos

Fidan Ekiz mag vinden wat ze vindt, maar haar mening geven hoort niet bij haar baan

null Beeld

Zou ze weer felle uitspraken doen, weer haar mening geven? Bij het nieuwe seizoen De Vooravond zat sensatiebelust Nederland klaar om te horen of presentator Fidan Ekiz weer niet-linkse meningen zou geven in het ‘rode’ BNNVara-programma.

Toen ze vorig jaar het Wilders-proces één grote aanfluiting en ‘een politiek proces’ noemde, buitelden de rechtgeaarde journalisten over haar heen. Hoe kon ze nog geloofwaardig een rechter of advocaat interviewen? Omgekeerd, schreef columnist Theodor Holman in Het Parool, had er vast geen haan naar gekraaid als zij “een paar rot-opmerkingen over Trump of tegen Geert Wilders had gemaakt”. Een presentator hoeft helemaal niet kleurloos of neutraal te zijn, vond ook Sonja Barend.

Zal ik er, net als columnist Marcel van Roosmalen die van een sprekende plant in een oude hond is getransformeerd, ook maar een plasje overheen doen? Van mij mag ze vinden wat ze vindt, het lijkt me alleen niet bij de baan horen. Wat is het toch met meningen dat die door alle voegen heen moeten barsten? Feiten zijn heilig, meningen gratis, leer je als journalist.

Haar positie van nationaal vragensteller met 1,25 miljoen kijkers deze maandag is al mooi op zichzelf. Geef dan iedere gast het gevoel dat de interviewers open staan voor zijn of haar visie. Bij Renze Klamer denk ik: open type, een gast kan bij hem zijn verhaal kwijt. Bij Fidan Ekiz denk ik: betrokken luisteraar, scherpe vragensteller, maar er kan een moment komen dat de gast niet de volgende kritische vraag, maar de wind van voren krijgt. Wil je uit een gast halen wat er in zit, dan is dat misschien niet de weg.

Zaterdag bleek overigens dat Ekiz van haar werkgever BNNVara geen toestemming meer kreeg om nog haar twee columns per week te schrijven voor ad.nl en AD Rotterdams Dagblad. Ook niet in de maanden dat ze níet De Vooravond maakt, schreef hoofdredacteur AD Regio, Paul van den Bosch. Meningen zijn niet alleen gratis; ze kosten zelfs geld.

De eerste uitzending maandag bleef gelijkmatig en vrolijk. Klamer en Ekiz begonnen hun gesprekje over het schaatsweekend, ze namen met bandje The Cool Quest afscheid van de ijspret en gleden soepeltjes het item over de verkiezingen in, inclusief zeepkistmoment met de glasheldere spreker Défano Holwijn. Ten slotte volgde een rubriek met drie zonen en vader Chabot over tijdloze boeken; het mag wat meer gedoseerd, maar ik juich het experiment toe.

Mijn wenkbrauw stond nog wel omhoog van de willekeur aan gasten over het verkiezingsitem. Leuk om Charlotte Nijs (Wie is de Mol?) eens in functie te zien als politiek verslaggever voor Hart van Nederland (SBS6), maar het leverde weinig informatie op behalve dat premier Rutte de blondine standaard met dedain te woord staat.

Tweede gast was ‘journalist Ronit Palache’, maar namens welk medium? Waar schrijft ze over, behalve over het werk van interviewer Ischa Meijer?

Tv-maker Frank Evenblij mocht ook wat zeggen en alleen NRC-chef politiek Guus Valk had een inhoudelijk verhaal over deze campagne. De toeslagenaffaire staat in de ijskast, de seksgrollen van Dion Graus worden bij de PVV succesvol genegeerd, de campagne gaat naar online. De campagne lijkt te stollen, zegt hij, we krijgen er geen vat op.

En ik kreeg nog geen vat op De Vooravond.

Vijf keer per week schrijven Renate van der Bas en Maaike Bos columns over televisie.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden