Review

Festival van Cannes bruist als vanouds; fascinerende films dringen zich op

Belinda van de Graaf

Op deze zevende dag is het filmfestival van Cannes zonder meer tot een kookpunt gekomen. Uit alle hoeken en gaten van de anders zo rustige Zuid-Franse badplaats stromen films, filmsterren en filmnieuwtjes je tegemoet. Snel een broodje halen op de hoek? Grote kans dat je in de rij staat met de Franse regisseur Gaspar Noé en zijn regisserende levensgezellin Lucile Hadzihalilovic.

Even via een rustiger zijstraatje een sprintje trekken naar de andere kant van de Boulevard? Daar heb je Nanni Moretti met gevolg, klaar voor de première van ’Il Caimano’. Moretti trekt nog even aan zijn veel te stijve, zwarte pak. Ook hij heeft het warm. Op de persconferentie, een paar uur eerder, had de Italiaanse regisseur het commentaar op zijn wat late anti-Berlusconi-film nog gepareerd met de opmerking dat Italië nog lang niet van Berlusconi af is. Moretti : „Berlusconi bezit drie tv-zenders, plus radiostations en tijdschriften, en heeft nog steeds grote economische macht. Romano Prodi heeft de verkiezingen gewonnen, maar met een flinterdun verschil. Ik ben nog lang niet gerust.”

Nederlands filmnieuws is er ook in Cannes: de wereldrechten van Nanouk Leopolds nieuwe film ’Wolfsbergen’ – waarvan de opnames vorige week zijn begonnen – zijn verkocht aan een Franse partij. Producente Stienette Bosklopper heeft goed werk verricht op de Marché, de filmmarkt.

Oliver Stone is ook nadrukkelijk aanwezig. Hij presenteerde alvast twintig minuten uit zijn langverwachte 11-septemberproject ’World Trade Center’, als opwarmertje, want de film is nog niet klaar. We zien hoe hoofdbrandweerman Nicolas Cage op de ochtend van 11 september 2001 ontwaakt, en hoe mooi New York erbij ligt, WTC intact. En dan wordt het beeld zwart, en is er van de aanwezige Amerikanen in de zaal alleen nog maar ’Oh, God!’ te horen. Wordt vervolgd, zeg maar.

Internationale critici die elke dag voor ’Screen International’ de films in competitie waarderen, hebben inmiddels de meeste punten toegekend aan ’Volver’ van Pedro Almodóvar, een geijkt kitscherig en nogal onevenwichtig melodrama. De mooiste films staan op deze piklijst op de derde en vierde plaats: ’Lights in the Dusk’ waarmee de Finse held Aki Kaurismüki zijn zogeheten ’Loser’-trilogie afsluit is een klein juweeltje, waarin acteur Janne Hyytiüien in z’n eentje een prachtig droefgeestig universum oproept. De Engelse Andrea Arnold staat zelfs met haar debuut in competitie: ’Red Road’, een hypnotiserend mysterie over een vrouwelijke ’Peeping Tom’. Twee fascinerende films met een bewakingsbeambte in de hoofdrol.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden