Recensie Dans

Fenomenale dansers NDT vieren hún feestje ter ere van zestigjarig bestaan

Scène uit Kunstkamer. Beeld Rahi Rezvani

Dans
Kunstkamer
NDT 1 & 2
★★★★☆ 

Ergens aan het einde van ‘Kunstkamer’ van Nederlands Dans Theater (NDT) komen de dansers met een stapel kantoorstoelen het podium op. Sommigen zetten er een neer om op te gaan zitten, andere groeperen zich eromheen. Achter hen wordt op groot doek een zwart-witfoto geprojecteerd van exact hetzelfde tafereeltje, maar dan met de NDT’ers van zestig jaar geleden: Jaap Flier, Alexandra Radius, Han Ebbelaar, Hans van Manen en andere iconen uit de Nederlandse dansgeschiedenis die hun roots bij NDT hebben liggen. Heden en verleden vloeien naadloos in elkaar over.

Dit is ook de kern van Kunstkamer, de NDT-productie waarmee het zestigjarig bestaan van het Haagse top-dansgezelschap wordt gevierd. Het programma is een eerbetoon aan de erfenis van al die ­legendarische choreografen en dansers, maar houdt zich gelukkig verre van een suf retrospectief. De choreografen die tegenwoordig aan het gezelschap zijn verbonden hebben nieuwe werken gecreëerd, achttien stuks maar liefst, die als een parelketting aan elkaar worden geregen door de fenomenale dansers van NDT 1 en de jongerendivisie NDT 2. Het moet maar weer eens gezegd: deze 46 dansers zijn van wereldklasse en worden in Kunstkamer uitgedaagd om boven zichzelf uit te stijgen. Dit is hún feestje.

Programma vol muzikale variatie

De achttien balletten bevatten in meer of mindere mate referenties aan de rijke NDT-historie, bijvoorbeeld door de muziek. Zo brengt choreografe Sol León een prachtige ‘remake’ van Hans van Manens balletklassieker ‘Déjà Vu’ op Arvo Pärts ‘Fratres’. Meestal zijn de referenties subtieler, soms zelfs alleen in de geest van de creatie. De choreografen behouden op die manier hun specifieke signatuur. Sol León tekent voor de verstilde delen met mystieke slowmotiondans en schrijdende figuren die gestold lijken te zijn in tijd en ruimte. Haaks daarop staat werk van Paul Lightfoot met wuivende groepsdansen vol energieke balletposes. Crystal Pite excelleert met vloeiende, dynamische en altijd betekenisvolle dans. De fladderdans van Marco Goecke met vliegensvlugge bewegingsreeksen die wel honderd dubbele bodems bevatten, vormen de zwarte parels aan deze ketting, in goede zin welteverstaan.

Het Balletorkest zorgt onder leiding van Matthew Rowe voor eenheid, wat knap is als je naar de muzikale variatie in dit programma kijkt: van Beethoven tot Bartók, van Strauss tot Britten.

Verder is de rode draad om de werken bij elkaar te brengen wat onbeholpen. Er komen centrale figuren voorbij: een ballerina in tutu, als ­referentie aan het romantisch-­klassieke ballet en bakermat van de danskunst.

De ‘beheerder’ van de Kunstkamer – een glansrol van Jorge Nozal – opent de deuren waaruit het decor bestaat en waardoor het licht naar binnen valt, als in een lucide droom. Betere dans kun je niet krijgen.

Lees ook:

Overweldigende Goecke bij Nederlands Dans Theater

En toen kroop er opeens een gorilla-achtige figuur over het podium. Op handen en voeten, op z’n dooie gemakje, tot twee keer toe. 

‘Als ik werk aan een choreografie droom ik ’s nachts de danspassen’

Ik ben een wezen van de lucht en de aarde, als danser hield ik van springen. Springen gaat minder goed nu met mijn arme oude benen, maar bewegen blijft voor mij de belangrijkste manier om me uit te drukken.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden