Review

Feestje voor levendig orkest

Vijftig jaar is nog niet zo oud voor een orkest, maar wel reden voor een feest. Zeker als een orkest een opvallend nieuw elan laat zien.

Het vijftigjarige Nederlands Kamerorkest, het kleine broertje van het Nederlands Philharmonisch Orkest waarmee het samen één organisatie vormt, werkt sinds de komst van de nieuwe chef-dirigent Yakov Kreizberg, twee jaar geleden, met hernieuwde inzet aan kwaliteit.

De nieuwe concertmeester Gordan Nikolic, sinds een jaar de spelend en dirigerend leider van het orkest, schudt de dekens nog eens extra op. Sleutelwoord bij beiden is eigen verantwoordelijkheid en initiatief van musici: niet meer alleen de aanwijzingen van de dirigent opvolgen, maar een eigen inbreng hebben in het resultaat.

Daarmee keert het Nederlands Kamerorkest terug naar zijn oorsprong, want vijftig jaar geleden speelde het orkest ook vaak zonder dirigent. Waar dat toe leidt, was zaterdag tijdens het feestelijke jubileumconcert te horen in een programma dat de veelzijdige geschiedenis van het orkest weerspiegelde.

Van de vroeg-zeventiende-eeuwse opera 'L'Orfeo' van Claudio Monteverdi via de klassieke Joseph Haydn en de romantische Johannes Bernardus van Bree naar de twintigste eeuw van Kurt Weill en de eenentwintigste eeuw van Hans Kox.

De laatste schreef speciaal voor deze gelegenheid 'The Concert in the Egg' (naar het gelijknamige schilderij van Hieronymus Bosch). Dit thema met variaties leek het kamerorkest op het lijf geschreven. De energieke en gepassioneerde manier van spelen gaf het werk grote allure.

Spelend zonder dirigent -Nikolic fungeerde alleen als muzikale motor- musiceerde het orkest geconcentreerd en beweeglijk.

In Haydn's 'Afscheidssymfonie' werd al net zo levendig gespeeld. Maar in dit werk zou een dirigent strakker en geprononceerder spel hebben afgedwongen. Ook de balans was niet optimaal zodat muzikale details soms wegvielen. In Van Bree's 'Allegro voor vier strijkkwartetten' was dat nog meer een probleem.

Het pièce de resistance van de avond was de semi-scenische uitvoering van Weill's 'Die sieben Todsünden der Kleinburger' met de excellerende sopraan Nancy Gustafson in een inventieve regie van Henk Schut. Onder leiding van Kreizberg brachten musici en zangers Weills vreemde combinatie van hoop en wanhoop, kleinburgerlijkheid en liederlijke uitspattingen geraffineerd aan het licht.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden