Review

Fay Claassen: saai, Akihary en Calister: spektakel, Rachelle Ferrell: blijft boeien

Fay Claassen, beter bekend als Fee Claassen, maakte eerder een plaat met Carolyn Breuer en zong bij groepen als V (van Tony Overwater) en het Amsterdam Jazz Quintet. WITH A SONG IN MY HEART (Challenge, CHR 70096) is haar eerste solo-cd. Vergeleken met die eerdere cd met Breuer, laat Fay horen enorm gegroeid te zijn: als zangeres, niet als componiste; op dit schijfje zingt ze standards en een enkel moderner stuk, waaronder twee nummers van Hermeto Pascoal en één van Sting - meteen de leukste composities van de cd. De sfeer op 'With A Song In My Heart' is overwegend behoudend, ideaal voor zangeressen die zich in de jazz willen bewijzen. Claassen heeft een goede stem, ze kan veel, maar spannend wordt het niet echt, ondanks de bijdragen van gerenommeerde musici als pianist Barry Harris en het Zapp! Strijkkwartet.

Spannender is I LIKE IT, de in eigen beheer uitgebrachte debuut-cd van zangeres Karen de Vries (te bestellen via karendevries@chello.nl), gemaakt met een trio en trompettist Loet van der Lee als gastsolist. Het repertoire is ook hier gematigd, maar de zangeres droeg in ieder geval vier eigen (en niet onaardige) songs bij. Niet alleen dat getuigt van durf, ook de wijze waarop ze haar stem op enkele stukken doorleefd laat klinken.

Voor werkelijk vocaal jazzspektakel moet je zijn bij twee Nederlandse zangeressen van buitenlandse afkomst: Monica Akihary met ABOVE THE CLOUDS, AMONG THE ROOTS (A Records, AL 73205) en Izaline Calister met SOFNO DI UNE MUHü (eigen beheer, IC2000-1; eazycproductions@yahoo.com). De eerste komt van de Molukken, de tweede uit Curaçao. Beiden beschikken over een prachtige, wendbare stem, waarmee ze hun teksten overtuigend weten te brengen.

Wat Akihary (de vroegere Boi Akih!) voor heeft op Calister is het repertoire. Dat van Akihary is grotendeels (samen) geschreven met gitarist Niels Brouwer en blijft boeien door de grote verscheidenheid aan muzikale elementen die doorschemeren. Daaronder de invloeden van Cassandra Wilson, latin en natuurlijk Caribisch. De meeste songs zijn in het Engels, anderen in, naar ik aanneem, haar moedertaal. Dat van Calister, grotendeels door haarzelf geschreven en louter gezongen in het Papiamento, is zo vrolijk en uitbundig dat het mij na een paar keer luisteren even te veel wordt. Grappige bijkomstigheid is overigens de rol van Eric Calmes op beide platen. In Calisters band speelt hij een sleutelrol -hij schreef stukken en maakte arrangementen- in het kwartet van Akihary speelt hij gewoon bas.

In hoeverre je de Amerikaanse Rachelle Ferrell nog jazz kunt noemen, is onduidelijk. Jazzpuristen vinden het vast pop, wat ze op haar nieuwe cd INDIVIDUALITY (CAN I BE ME?) (Capitol 7243 4 94980-2) doet, terwijl popliefhebbers het vast weer te jazzy zullen vinden. In wezen maakt het niet uit, wat het is, maar gaat het uitsluitend om de kwaliteit. En die levert Ferrell met elke noot. Het bijzondere van Ferrell is de opmerkelijke, soms ronduit ongelooflijke vocale souplesse. Ze buigt haar stem op manieren die je niet voor mogelijk hield, bindt noten op onnavolgbare wijze en haalt uit met een precisie en koelbloedigheid die de afwezigheid van emoties doet vermoeden, terwijl juist die onbetwistbare aanwezige emotionele geladenheid de songs hun overtuiging geven. 'Individuality (Can I Be Me?)' is een plaat die de afgelopen weken telkens weer op de draaitafel belandde, zonder ook maar één moment aan kracht in te boeten. Een wereldplaat!

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden