FilmrecensieLa última primavera

Familie speelt zichzelf in onzekere toekomst, om de hoek van hier en nu

La última primavera
Regie Isabel Lamberti
★★★

Ze portretteert vergeten mensen, zei Isabel Lamberti in 2015 toen ze haar afstudeerfilm ‘Volando Voy’ aan de Filmacademie presenteerde. Een film over twee zigeunerbroertjes, ergens in een niemandsland buiten Madrid. Een plek waar ze volgens Lamberti koning zijn, maar wel buiten de samenleving staan. De jongens speelden zichzelf in een film die het keurige tekentafelonderscheid tussen documentaire en fictie aan z’n laars lapte.

Voor haar eerste lange film ‘La última primavera’ (De laatste dagen van de lente) ging de filmmaker terug naar de familie Gabarre Mendoza in de sloppenwijk buiten Madrid. Hun huis heeft weliswaar stenen muren maar geen centrale verwarming en een dak dat er bij de eerste flinke storm afwaait.

Vier generaties leven hier tussen het schroot. Ze schrapen geld en klusjes bij elkaar. Niet allemaal legaal, maar hoe overleven ze anders? De familieleden spelen zichzelf, alsof ze in een nabije, onzekere toekomst leven, net om de hoek van het hier en nu.

Platgewalst

Om het cru te stellen: deze mensen zijn zelf het schroot van de samenleving. Want al snel blijkt dat iedereen in deze samengeraapte woonwijk zal worden uitgezet en dat hun huizen zullen worden platgewalst. Het woord projectontwikkelaar valt niet, maar dat hoeft ook niet. In dure kantoren ergens in de binnenstad is al lang beslist over de toekomst van deze families. Niet alleen moeten ze verhuizen, de familie zal ook uit elkaar vallen want flats voor grote families worden niet meer gebouwd in Madrid, legt iemand uit.

Maar grote woorden en dystopische vergezichten laat Lamberti ver buiten beeld. Ze concentreert zich op alledaagse momenten: spelende kinderen, kokende moeders, bluffende tieners. Een enkele keer een huilende vader die het niet kan verkroppen dat hij de familie niet beter kan onderhouden.

Het is gespeeld en het is niet gespeeld. De realiteit-plus, waar Lamberti op mikt, stelt haar in staat het verhaal te condenseren en een wereld te laten zien die misschien nog niet heeft plaatsgevonden maar die wel heel waarschijnlijk is.

Zo kan ze laten zien dat de jongens gestolen auto-onderdelen verstoppen, waardoor later een politie-inval dreigt. Zulke verboden acties zou ze nooit kunnen filmen als de film honderd procent documentaire was.

Tijdloze ellende

Misschien is het een makke van dit vak dat je allerlei beelden met elkaar gaat verbinden en ongetwijfeld overdrijven. Maar toch voelt een tafereel als wanneer de hele familie uiteindelijk aan een lange tafel bij een hamburgerkoning zit als Da Vinci’s Laatste Avondmaal.

Dat is de rijkdom die regisseur Lamberti naar deze onzichtbare wereld brengt: dat de ellende van de familie Gabarre Mendoza iets tijdloos krijgt. Je hoopt wel dat ze er zelf ook iets beter van zijn geworden.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden