Recensie

‘Expeditie eiland’: Een niemendalletje, maar echt vervelen doe je je niet

Beeld Roy Beusker

Musical
Rick Engelkes Producties
Expeditie eiland
★★☆☆☆

Dat de makers van de vorig jaar tegenvallende musical ‘Vamos!’ opnieuw een tv-programma als inspiratiebron gebruikten, stemde door de clichématige aanpak van toen al weinig hoopvol.

‘Vamos!’ was gebaseerd op ‘Ik vertrek’. Het nieuwe ‘Expeditie eiland’ (tekst: Allard Blom, regie: Martin Michel & Joep Onderdelinden) is een variant op ‘Expeditie Robinson’. Wat een intelligente satire had kunnen worden, met scherpe randjes en vileine karakters, is helaas een onopvallende verzameling clichés geworden met stereotiepe personages.

Cliché op cliché

Drie gezinnen strijden op een onbewoond eiland om één miljoen euro door te dealen met ontberingen en pittige opdrachten. Salamander en eenden-embryo eten, bijvoorbeeld. Of geitenbloed drinken: ‘alsof je een tampon leegzuigt’. Maar ook: je grootste geheim delen om tegengif te verdienen voor vergiftigd eten.

Het eerste gezin is een ordinair Schiedams stel waarvan zij (Lone van Roosendaal) in de snackbar werkt en alles en iedereen vergelijkt met snacks. Hij (John Buijsman) is werkloos en heeft hun spaargeld vergokt. Daarnaast zijn er een rijk echtpaar (een plastisch chirurg en een schrijfster van zweverige boeken) en een homopaar. Van dit laatste stel is Victor (Dennis Willekens) het meest geloofwaardige personage: je ziet hem worstelen met zijn gecompliceerde relatie met Fred, naast wie hij het onderspit delft. Met hém kun je meeleven. Ferry Doedens (Fred) daarentegen stapelt cliché op cliché: hij is over de top nichterig, compleet met verwijfde armgebaartjes en stemverdraaiingen.

Niet alles is slecht

Ondertussen stookt presentator Ruud de kandidaten tegen elkaar op en voelen we wat zijn doel is: brood en spelen brengen, omdat mensen graag kijken naar hoe anderen elkaar te lijf gaan. Nieuwe inzichten over wat reality-tv met mensen doet, levert dit niet op. Dit weten we al sinds Big Brother.

De tekst staat vol vette vloeken zoals ‘Krijg de vinketering ouwe seniele lul’, waar het publiek vaak hartelijk om moet lachen. Maar ook bij serieuzere momenten zoals prille tienerliefde, worden gevoelens letterlijk uitgesproken: ‘Ik heb kriebels in mijn buik’.

Toch is niet alles slecht. De composities van Rutger de Bekker zijn vaak creatief en leveren mooie meerstemmigheid op. Veel personages zingen ook goed en met name Van Roosendaal en Buijsman zijn goede acteurs, maar dit script vol stripfiguren beperkt hen. De voorstelling heeft een hoog tempo: veel zang, veel grappen, snelle overgangen, dus echt vervelen doe je je niet, maar op weg naar de uitgang vergeet je dit niemendalletje al snel weer.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden