BoekrecensieAngelsaksische literatuur

Evie Wyld is een meester in beklemmende verhalen

null Beeld
Beeld

Evie Wyld’s roman Wij zijn de wolven werkt als een koude hand die je plots in de nek grijpt.

De vrouwen in Evie Wylds Wij zijn de wolven zijn stevige drinkers. Whisky, gin; de vergetelheid bevindt zich steevast op de bodem van de fles. Het is het verleden dat spookt, zo heeft Viviane in haar kindertijd een dode vrouw op het strand gevonden, haar lichaamsdelen zaten in een koffer gepropt. “In de herinnering, die een kinderherinnering is, knippert het oog.” En Ruth werd na de dood van haar broer gedwongen opgenomen in een sanatorium, alsof rouwen waanzin is.

Geweld tegen vrouwen, daar gaat het in deze roman over. Dat dat van alle tijden is illustreert Wyld door op ingenieuze wijze drie verhalen te vervlechten. Viviane reist van Londen naar een desolate plek in Schotland om het familiehuis dat te koop staat leeg te halen. Lamgeslagen door de dood van haar vader dwaalt ze doelloos door het leven. Bijna veertig is ze, haar schoonbroer is een engerd die zich aan haar opdrong, haar huidige flirt appt dat hij weet waar ze woont als ze hem niet meer wil zien na een raar seksincident.

Brandstapel

En dan is er Ruth, de voormalige bewoonster van het familiehuis. Na de Tweede Wereldoorlog trouwt zij met een weduwnaar die er een dubbelleven op na houdt. De laatste verhaallijn is voor Sarah, die in de achttiende eeuw op de vlucht slaat als ze voor hekserij tot de brandstapel wordt veroordeeld.

Tussen hun verhalen door klinken andere stemmen. Fragmenten van anonieme vrouwen, meisjes, die worden opgesloten, verkracht, gewurgd met een golfclub, die voor dood worden achtergelaten in een woud, waar de dieren zich aan het lichaam tegoed doen. “De kleine wezentjes van het bos zetten zich aan de taak om vertrouwd te raken met het meisje voordat ’s nachts de grotere wezens komen, de vossen, de buizerds, een rode hermelijn die van het vlies tussen haar duim en wijsvinger eet.”

Evie Wyld  Beeld Roelof Bakker
Evie WyldBeeld Roelof Bakker

Grimmige verhalen, daar is de Britse Wyld sterk in. Haar vorige, meermalen bekroonde roman Overal vogelzang was ook al zo beklemmend, ook daar hing het verleden duister boven de personages. Wij zijn de wolven is als een koude hand die je plots in de nek grijpt. Overal duiken zwarte schimmen op, er klinkt gebonk op de muren in het verlaten familiehuis, de vloeren kraken. Er is een geest, een meisje dat aan haar afgekloven nagels pulkt en dat verdwijnt als je recht naar haar kijkt. Een geschifte dominee. De geur van rotting hangt in de lucht, er is achterdocht, er zijn geheimen en dan al die wrede mannen.

Je zou als lezer bijna zelf naar een borrel grijpen bij zo veel macabers, maar, en dat is het bewonderenswaardige aan Wylds prachtige proza: de hoop blikkert fel door de ellende heen. Van de meeste van haar personages gaat een indrukwekkende veerkracht uit en ze schuwt ook de humor niet (al is die wat bitter). Zo krijgt Ruth nadat ze haar echtgenoot met een ander heeft betrapt van haar zus te horen dat ze zich er maar bij neer moet leggen: “Snoesje toch, zo zijn mannen nou eenmaal. Ze zitten anders in elkaar, ze willen andere dingen. En om van het leven te kunnen genieten zul je bepaalde dingen moeten accepteren”. Om er vervolgens aan toe te voegen: “En het mooie is: zij gaan bijna altijd als eerste dood.”

null Beeld

Evie Wyld
Wij zijn de wolven
Vert. Roos van de Wardt, Astrid Huisman. De Bezige Bij; 368 blz. € 21,99

Lees ook:

Exploderen als een dode buidelrat

Hier heerst de natuur: de kou, de hitte, het zweet, de lust, de angst, ‘alle levende dingen die in de nacht meeademen’

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden