Edsilia Rombley, Chantal Janzen en Jan Smit. Beeld Maaike Bos

Tv-columnMaaike Bos

Eurovisie Songfestivalshow: helder Nederlands visitekaartje voor 2021

Voordat ik over die knap in elkaar gedraaide Eurovisie Songfestivalshow ga schrijven, moet me iets van het hart. Ik behoor niet van harte tot de ‘Eurovisiefamillie’. Mij doet die jaarlijkse show denken aan zo’n familiebuffet in een wegrestaurant, waar een tante teveel over je bol aait en een oom met consumptie praat. Ze zijn aardig, je wilt ze elk jaar wel zien, maar ergert je ook en checkt hoelang het nog duurt.

Twee uur lang clipjes. Twee uur lang jonkies horen vertellen dat ik nu ‘mijn band met de mensheid kan versterken en alle muren kan doorbreken’ (Antonio Diodato uit Italië), dat ik mijn ego opzij moet zetten (Vincent Bueno uit Oostenrijk), en blij moet zijn dat ik leef (kweeniemeerwie). Ze wilden allemaal zó graag ‘een inspirator’ zijn en promootten vooral de muziek.

Natuurlijk bleef ik toch kijken. Deze vervangende show was wel in 41 landen te zien, en werd een ‘elegante avond’, zoals Gerard Joling in ‘Op1’ terecht kwalificeerde. De sfeer klopte. Presentatoren Chantal Janzen, Edsilia Rombley en Jan Smit waren professioneel - ze zongen zelfs - en vrij genoeg voor een typisch Janzen-grapje over een liedje uit haar geboortejaar 1979: “Dat kan vast niemand schelen.” Jan Smit was na zijn fikse burn-out niet helemaal zijn spitsvondige zelf, zoals hij eerder naast commentator Cornald Maas was (lag ook aan zijn rol), maar hij stond er wel, in zijn strakke pak.

Winnares Netta uit 2018.Beeld Maaike Bos

‘Onze’ wereldberoemde online host Nikkie de Jager handelde de sociale media ontspannen af en belde gezellig met alle deelnemende kandidaten over hun leven nu. De poes, de hond, de tuin, het balkon. En dat allemaal in een show die in enkele weken in elkaar gedraaid is, benadrukte NPO-directeur Shula Rijxman in ‘Op1’.

Of die naar mijn smaak was, doet er niet toe. Dit was het vriendelijke gezicht van Europa. Dit was licht schijnen op een gedeelde cultuur, architectuur en Westerse mentaliteit van ‘dromen waarmaken’, maar nu mét oog voor elkaar.

Misschien was dit wel leuker dan normaal. Geen te lange liedjes en een slepend puntencircus, maar creatieve oplossingen. Winnaars van decennia geleden zongen weer een liedje of spraken de kijkers moed in. In alle steden werden gebouwen uitgelicht. Duncan Lawrence, winnaar van 2019, mocht live optreden, Ilse de Lange zong ‘Ein bischen Friede’ mooi samen met Duitser Michael Schulte, en de Israëlische winnares van 2018 Netta had een ingetogen liedje op haar bed, over twijfel en donkere gedachten. Er werd een hoop omarmd deze avond.

Grapje van Chantal Janzen over een liedje uit haar geboortejaar 1979Beeld Maaike Bos

Toen Björn Ulvaeus sprak, de gitarist van ABBA dat in 1974 won met het liedje ‘Waterloo’, klonk zijn rustige stem als een verhaaltje voor het slapen gaan. “Mijn vrienden zeggen dat jij een popster bent, opa, is dat waar?”, vroeg zijn kleinzoontje hem. Het jochie kon het niet geloven. Hijzelf ook nauwelijks, zo vergankelijk is succes kennelijk. Maar het Eurovisie Songfestival was een geweldige springplank voor ABBA geweest en hij blijft het ‘een van de vreugdevolste tv-momenten van het jaar’ vinden. Goed om corona even te vergeten.

Laat dat virus nu net continu boven de show hebben gehangen. Artiesten moeten hun liedje volgend jaar vervangen of mogen helemaal niet meer. Maar Rotterdam krijgt definitief zijn tweede kans, en ik knijp stiekem even in mijn vuisten.

Netta die in 2018 won, had een kwetsbaar liedje zonder opsmukBeeld Maaike Bos

Vijf keer per week schrijven Renate van der Bas en Maaike Bos columns over televisie.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden