FilmrecensieÉté 85

‘Été 85’ schetst een mooi beeld van opgroeien in de jaren tachtig, in een zwoele zomer vol grote gevoelens

De zestienjarige Alexis (Félix Lefebvre, links) en twee jaar oudere David (Benjamin Voisin) in ‘Été 85’. Beeld
De zestienjarige Alexis (Félix Lefebvre, links) en twee jaar oudere David (Benjamin Voisin) in ‘Été 85’.

Été 85
Regie François Ozon
Met Félix Lefebvre, Benjamin Voisin, Valeria Bruni Tedeschi
★★★☆☆

Ja, hij is gefascineerd door de dood, bekent de zestienjarige Alexis in voice-over. De blonde jongen met engelengezicht wordt in de openingsbeelden van ‘Été 85’ door een agent een politiebureau binnen geleid. Als je niet wilt weten wat er is gebeurd, dan is dit het moment om te stoppen met kijken, waarschuwt de tiener (Félix Lefebvre) in de camera.

François Ozons film lijkt te beginnen als een moordmysterie. ‘Dit is het toekomstige lijk’, luidt de introductie van David (Benjamin Voisin), een relaxte achttienjarige die op zijn suzuki langs de Normandische kust scheurt. Met ruime kuif en oorbel doet de energieke slungel denken aan de zanger van INXS, de band die in 1985 groot was. In een kleurrijke badplaats ontmoeten de twee jongens elkaar en Alexis, die zijn naam zal veranderen naar Alex, is binnen de kortste keren verliefd. Zes geweldige zomerweken volgen, en eindigen in tragedie.

De veelzijdige Ozon (‘Huit Femmes’, ‘Swimming Pool’, ‘Ricky’), bewerkte het boek ‘Dance on My Grave’ (1982) van de Britse Aidan Chambers, deel uit een serie van zes over jeugd en volwassen worden. Oorspronkelijk zou de film zijn première beleven in Cannes, maar toen het festival dit voorjaar vanwege corona niet doorging, kreeg Été 85 alsnog het ‘Cannes 2020’-stempel mee, weggelegd voor 56 titels die de officiële selectie van deze uitzonderlijke editie vormen. Met een goed gevoel voor sensualiteit tussen jongeren volgt Ozon, zelf achttien in 1985, de jongens op hun zeiltochtjes. Hij laat hen dansen in een volle disco, rijden naar de zonsondergang en stiekem kussen en vrijen. Mooi, hoe hij de ­landerigheid van een schijnbaar eindeloos durende zomer schetst.

De iets morbide toon aan het begin maakt snel plaats voor iets anders. Alexis, kind uit een benepen gezin met ploeterende, sombere ouders, zien we ontluiken. In gezelschap van David en diens losse, verweduwde moeder (Valeria Bruni Tedeschi), ­ervaart hij voor het eerst grote gevoelens. Aangemoedigd door een geduldige docent zet hij ze, rammelend op een mechanische typmachine, om in literatuur. Een moeizaam, schokkerig proces dat mogelijk verklaart waarom de film, verteld vanuit zijn perspectief, emotioneel heen en weer gaat tussen lyriek en gezwelg, bokkig zwijgen en extase met een walkman op het hoofd. Passend bij een tienerbrein, maar voor een (volwassen) kijker niet altijd even bevredigend.

Evengoed weet Ozon met zijn twee jonge acteurs, aangevuld met een Britse ­toeriste (Philippine Velge) die zich hun ­wereldje in manoeuvreert, een mooi beeld te creëren van opgroeien in de jaren tachtig. Bananarama en The Cure zorgen voor het muzikale decor. En Rod Stewarts terugkerende hit ‘Sailing’ blijkt best een lastig dansnummer.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden