Review

Eritrese zangeres Faytinga zet luisteraar op verkeerde been

Music Meeting in Nijmegen wordt vaak geafficheerd als wereldmuziekfestival. Gezien de overvloed aan exotische klanken op dit festival is dat niet vreemd. Toch klopt het niet helemaal. Het gaat op dit festival vooral om het presenteren van mengvormen.

Soms worden de grenzen zodanig verlegd, dat er van de oorsprong nauwelijks iets overblijft. Neem nu de vanuit Los Angeles opererende Congolese zanger/bandleider Ricardo Lemvo. Hij trad in de Vereeniging op met zijn salsaband Makina Loca. Met een negenmansformatie met slechts drie Afrikaanse musici bracht Lemvo onvervalste, ongemeen swingende salsa, waarin alleen het zangerige spel van de Congolese gitarist nog aan Afrika deed denken. De paar liedjes die Lemvo ook in het Congolees zong (de meeste waren in het Spaans), bracht het Afrikaanse continent even iets dichterbij, maar verder bleef het normale salsa.

Grotere verrassingen brachten de Tunesische zanger Jean-Pierre Smadj en de Armenian Navy Band. Smadj heeft zijn eigen muziekcultuur verrijkt met onder meer blues, drum'n bass en hiphop. Het lijkt lastig om daar iets eigens uit te brouwen, maar, zoals hij in de Stadsschouwburg liet horen, daarheeft Smadj weinig moeite mee. De diverse ingrediënten mengden naadloos in een enerverend geheel.

De Armenian Navy Band is het geesteskind van de in Turkije geboren en sinds 1981 in de VS actieve Armeense percussionist Arto Tuncboyaciyan. In de VS werkte hij met kopstukken uit de jazz en volksmuziek. Zijn vaderland bleef echter trekken. Voor zijn Armenian Navy Band verzamelde hij tien van de beste Armeense musici. Met een eigenzinnige mix van Amerikaanse bigbandjazz en Armeense volksmuziek, waarin invloeden uit de Balkan maar ook uit het Midden-Oosten doorklinken, veroverde de band zonder veel moeite het publiek van de grote zaal van De Vereeniging.

De rode draad van deze Music Meeting was muziek uit de landen rond de Zwarte en Kaspische Zee. De Armenian Navy Band paste daar perfect in, evenals het Black Sea Orchestra (BSO), een elfkoppige band met leden uit acht landen uit die buurt. Met zoveel achtergronden ontkom je niet aan een fusie. Ook waren er sessies waarin BSO-leden samenspeelden met in Nederland woonachtige Turkse en Griekse musici. Hoewel ze eerder deze week waren voorbereid, klonken ze overwegend vrijblijvend. Gelukkig waren er ook bijzondere momenten met hoofdrollen voor de Moldavische altviolist Anataly Stefanet en de Nederlands/Turkse percussionist Levent Aslan.

Niet alle artiesten op deze zestiende Music Meeting streefden een fusie na met andere stijlen. Toch boden ook die concerten onverwachte verrassingen. Zo was het concert van de Eritrese zangeres Faytinga een bizarre ervaring. In haar muziek klinken invloeden door van de Afrikaanse en Arabische muziekstijlen, die Eritrea hebben aangedaan. Zodra je haar hoort zingen, ervaar je echter iets anders. Zonder haar te zien, gewoon op het gehoor, denk je iemand te horen uit Indochina. Bij mijn weten is het Eritrees geen toontaal, zoals die in veel Aziatische landen gesproken worden. Toch deed haar zang daaraan denken. Een vervreemdende ervaring, omdat de muziek die indruk niet bevestigde.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden