null Beeld

FilmrecensieFrance

Er wordt mooi gehuild in ‘France’, maar zijn de tranen van Léa Seydoux’ personage ook echt?

France
Regie: Bruno Dumont
Met Léa Seydoux, Blanche Gardin, Benjamin Biolay
★★★★

Remke de Lange

In het openingsbeeld wappert de Franse driekleur. Aan het eind zegt iemand: ‘ik geloof niet meer in idealen, er is alleen het heden’. In de tussenliggende twee uur zegt filmmaker Bruno Dumont van alles over media, visuele cultuur, vrouwelijk sterrendom en misschien wel zijn land. Alles komt samen in een personage met dezelfde naam: France.

France de Meurs wordt geïntroduceerd als een van de topjournalisten van het land. Bij een persconferentie met de president zit France op de eerste rij. Maar gaat haar blikwisseling met Emmanuel Macron op sociale media viraal omdat ze zulke scherpe vragen stelt? Of omdat ze met designoutfits een glamoureuze beroemdheid is? Waar ze ook komt, iedereen wil met haar op de foto.

Alles is een constructie, lijkt de maker van films als 29 Palms en Jeanne te zeggen in zijn nieuwste werk. We worden omringd door ensceneringen van de werkelijkheid. Heeft France voor de camera twee kemphanen aan de studiotafel, achter de schermen is het een druk uitwisselen van grapjes en kusjes.

‘Nuttig knap’

‘Nuttig knap’, noemt iemand deze vrouw die wordt omringd door complimenteuze jaknikkers en uiterlijk schoon: zelfs het museaal ingerichte Parijse appartement dat ze deelt met man en zoontje is meer decor dan thuis.

En dan haar bewonderde reportages. Als een dictator op een filmset regisseert de blondine met standaard rode lipstick Touareg-strijders of vluchtelingen op bootjes alle kanten op: ze zijn de figuranten in een show die om haar lijkt te draaien.

Met bijna verliefde blikken zoomt Dumont keer op keer in op het bleke gezicht van actrice Léa Seydoux in een van haar spannendste rollen. Ze speelt een vrouw die vanonder haar wimpers ernstig kan kijken, maar zich geen raad weet met de serieuze zaken in het leven. Haar naam, waarin de dood al doorklinkt, ten spijt. Mooi huilen kan ze wel.

Echte emoties worden afgevlakt

Nieuws is slechts een etmaal nieuws, een ster kan vallen en zal herrijzen: Dumont stuurt met grote gebaren aan op een satire van een samenleving waarin media- en technologische constructies het echte leven in de marge drukken, de echte emoties afvlakken.

En ja, zo zou de ijdele France symbool kunnen staan voor France-het-land: belust op lof, alom bewonderd, stoer op de internationale agenda. Maar niet in staat om drama in persoonlijke kring met gevoeligheid te verwerken.

Dumont zet een groots, bijna operatesk gefilmd auto-ongeluk in voor een zwaarmoedig, maar ook wat gemakzuchtig statement. Hij levert een intrigerende film af die diepzinniger wil zijn dan ie is. Net als de tranen van France: geen idee of ze echt zijn.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden