SchrijverscolumnGerbrand Bakker

En toen ging José van de bed & breakfast er met een gast vandoor

Beeld Trouw

We liepen in de Globus Tony tegen het lijf. Uit te spreken als Tonny, want hij komt uit Vlaanderen. “Hé, hallo!” zeg je dan. En: “Ben je ziek?”

Ik had namelijk van mensen uit Nederland gehoord dat ze hadden geprobeerd te boeken in de B&B van Tony en José, maar dat dat wegens ‘een ziektegeval’ niet mogelijk was. Het bleek allemaal nog veel erger. Ten eerste had Tony een hartoperatie ondergaan, maanden geleden al. Ten tweede was hij bezig spullen te kopen voor in een nieuw huis. Ten derde was José bij hem weggelopen. Niet zomaar weggelopen, nee, vertrokken met een gast.

En de B&B stond al te koop. Daar kwam een Globus-medewerker aan, ons gesprek werd afgekapt. We beloofden Tony langs te komen om de details te horen. In de auto naar huis dacht ik na over het weglopen van José. Met een gast. Dan moet je wel halsoverkop verliefd worden. De ene ochtend sta je zijn bed op te maken, de volgende ochtend stap je bij hem in de auto terwijl Tony bezig is ontbijt te maken voor de gasten.

Het verbaasde me eigenlijk niet heel erg. José was altijd al zijdelings aanwezig. Tony kookte, bediende, bemoeide zich met de gas­ten. Wat José precies deed, was niet helemaal duidelijk. Misschien dus bedden opmaken, beddengoed wassen. Ze zei ook weinig, bijna niets. Tony praatte. Werkte in de tuin. Tony deed eigenlijk alles, vermoed ik. Het kan natuurlijk zijn dat de ‘gast’ helemaal geen gast was, maar al een ‘bekende’ van José. Die haar voor het blok heeft gezet door een kamer te boeken in de B&B, die de volgende ochtend uitnodigend de passagiersdeur van de auto voor haar openzette. Je weet het allemaal niet. Vooral ook niet omdat we tot op heden niet bij Tony langs geweest zijn.

Orde­lijke begraafplaats

Zulke dingen zijn bij ons in de Eifel aan de orde van de dag. Er wordt gescheiden alsof het het vervangen van zomer- door winterbanden betreft. Er wordt drugs gebruikt. Veel te veel drank gedronken, veel te veel aangebrand vlees gegeten. Het is er een soort Sodom en Gomorra, maar ondertussen is vrijwel iedereen katholiek en conservatief en scharrelt iedereen elke zondag rond op de volstrekt orde­lijke begraafplaats.

Aan die begraafplaatsen overigens heb ik best veel plantenspul te danken. Om de zoveel tijd moet alles van het graf vervangen worden door planten die bij een an­der jaargetijde passen. Van buurman Klaus kreeg en krijg ik in het geniep planten, want buurvrouw Monika (en vele anderen) vindt (vinden) dat je zulke planten niet opnieuw mag gebruiken. Vooral de groenstort van de begraafplaats in Nimshuscheid is een goudmijn. Wat mensen daar niet allemaal wegsmijten! Doodzonde.

Het voelt wel een beetje vreemd om met de een of andere struik in de hand vervolgens dwars door het dorp te lopen, want de mensen zien natuurlijk aan je voorhoofd waar die struik vandaan komt. De tuin, trouwens, begint nu toch echt een definitieve vorm aan te nemen. Van gekkigheid liet ik vorige week een tweede tuinmuur aanleggen. Als het beton is uitgehard, kan ik de muur wit gaan schilderen. Maar eigenlijk ben ik dus toe aan een nieuw project. Misschien moet ik eens een boek gaan schrijven. Over een B&B, en een echtpaar, en een gast.

Gerbrand Bakker en Franca Treur schrijven om beurten over lezen, schrijven en het literaire leven.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden