Klein Verslag

En Gary Oldman keek nog eens goed naar zijn Oscar zonder piemel

Gary Oldman met zijn Oscar voor beste acteur.Beeld rv

Ik zal het maar meteen bekennen: ik heb weinig Hollywood-ervaring. Eén keer ben ik er geweest, dertig jaar geleden tijdens een vakantie. 

Ik was jong en hoopte wat filmsterren in het wild te zien. Dat mislukte schromelijk. Vanuit een busje turen naar de ommuurde vesting van Jane Fonda, dat was het wel zo'n beetje. En oh ja, een antiekverkoopster vertelde dat ze een tafel had gesleten aan Maureen Reagan. "De dochter van Ronald Reagan, onze president en filmster", glunderde ze. Ik geloof dat in die antiekzaak mijn Hollywooddroom definitief aan gruzelementen is gevallen.

Je kan dus gerust zeggen dat ik geheel onthecht van al wat riekt naar glamour de tv aanzette voor het Oscar-gala. Zozeer zelfs dat het me aanvankelijk niet eens opviel dat de rode loper uit beeld was verdwenen. U weet wel, die plek waar we ons in het verleden konden vergapen aan de nieuwste facelift van Cher of de laatste verovering van Elizabeth Taylor. Voorbij. 

Macho, grofgebekt en drankzuchtig

Ach, de filmstad heeft sinds #MeToo wel wat anders aan haar hoofd: bestrijding van seksuele intimidatie, racisme en discriminatie. Zelfs het Oscar-beeld is nu officieel genderneutraal. Het had al nooit een piemeltje, maar pas sinds presentator Jimmy Kimmel ons daar nadrukkelijk op attendeerde, weten we het honderd procent zeker.

Voor het overige was het zonder twijfel de inhoudelijkste Oscar-uitreiking in mensenheugenis. Met als apotheose de oproep van Frances McDormand (beste actrice) om een diversiteitsclausule op te nemen in filmcontracten.

Ironisch dat juist op dit inclusieve feestje de geest rondwaarde van een politicus die zo'n beetje in alles het tegendeel was van waar Hollywood nu voor staat: Winston Churchill. Hij was conservatief, macho, vrouwonvriendelijk, politiek incorrect, grofgebekt en drankzuchtig. In 'Darkest Hour', waarvoor hoofdrolspeler Gary Oldman een Oscar kreeg als beste acteur, zien we een Churchill die zijn secretaresse afblaft en haar vanuit bad teksten dicteert. Om vervolgens aan te kondigen dat hij naakt tevoorschijn zal komen. Zou Churchill vandaag misschien kandidaat zijn geweest voor #MeToo?

Geweldige reisgenoot

Toch houd je, ondanks al zijn karaktergebreken, sympathie voor de Britse oorlogsheld. Hoe hij zich Hitler van het lijf hield en meehielp bij de bevrijding van West-Europa. En zijn gevoel voor humor. In 'Darkest Hour' gaat hij op audiëntie bij koning George VI en drinkt bij de lunch het ene glas champagne na het andere. De koning vraagt: "Hoe bestaat het dat u in de middag al tegen drank kan?" Waarop Churchill: "Kwestie van oefenen, sir."

Tekst loopt door onder de foto.

Beeld rv

Maar Oldman speelt ook een twijfelende Churchill. Met Hitler onderhandelen of niet, hij blijft er lang over tobben. Dat weifelen maakt hem menselijk en neemt hem voor je in. In Netflixserie 'The Crown', die ik met Kerst cadeau kreeg uit de Trouw-webshop, speelt John Lithgow een zekerder Churchill. Oké, het verhaal begint pas na de oorlog, in 1947,maar de stugheid waarmee hij koningin Elizabeth om de tuin leidt over zijn slechte gezondheid zegt toch iets over Churchills air van onaantastbaarheid. Die leugen zet de jonge vorstin hem later overigens goed betaald, en dat is mooi om te zien.

Op televisie nam Oscar-winnaar Gary Oldman intussen dankbaar zijn onderscheiding in ontvangst. "Churchill was een geweldige reisgenoot", zei hij. En hij keek nog eens goed naar zijn beeldje zonder piemel.

Wim Boevink is ziek, Willem Pekelder vervangt hem. Meer afleveringen van Klein Verslag leest u hier.

Lees ook:
De Amerikaanse filmwereld is strijdbaarder dan ooit.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden